οτι είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε, γευτήκαμε, ζήσαμε κι έκανε τη μέρα μας καλύτερη...

Όπερα - Οθέλος του Verdi - Ηρώδειο (29/7/2014)

Τρίτη βράδυ στο Ηρώδειο, τα καταστήματα στην πόλη ακόμα ανοιχτά, η ζέστη αφόρητη, όμως πλήθος κόσμου συνέρευσε (μαζί κι εμείς) για να παρακολουθήσει τη δεύτερη από τις 4 παραστάσεις του Οθέλου του Verdi, μετά την πολύ πετυχημένη κυριακάτικη πρεμιέρα.  

Μπαίνοντας στο θέατρο, το μοντέρνο σκηνικό κέρδισε τις πρώτες εντυπώσεις.
image

Λίγο μετά τις 9 και τέταρτο ο μαέστρος Μύρων Μηχαηλίδης ανέβηκε στη θέση του και σιγά-σιγά ξεκίνησε η παράσταση.

Η πρώτη σκηνή με την καταιγίδα, τα φώτα, το θόρυβο και την πραγματικά πολυμελή χορωδία επί σκηνής, ομολογώ με εντυπωσίασε κι έβαλε το κοινό από το σχεδόν γεμάτο (ελάχιστες κενές θέσεις) Ηρώδειο στο κλίμα. Ενδιάμεσα, η νύχτα είχε κάνει για τα καλά την εμφάνισή της και το σκοτάδι συνόδευσε υπέροχα την ατμόσφαιρα.

Περίπου 3 ώρες αργότερα, το κοινό αποθέωνε με ένα ασταμάτητο χειροκρότημα τους συντελεστές της παράστασης, για αυτό το φανταστικό μουσικοθεατρικό ταξίδι.
image

Ενδιάμεσα,  παρακολουθήσαμε την ιστορία  του Οθέλου ειπωμένη από τον Verdi, να ακολουθεί το ομώνυμο θεατρικό του Shakespeare. Ο Οθέλλος, ο μαύρος στρατιώτης που χάρη στην ανδρεία του καταφέρνει να γίνει στρατηγός, παντρεύεται την αθώα και γλυκιά Δυσδαιμόνα, αλλά ωθείται από τον  ραδιούργο Ιάγο να τη στραγγαλίσει,  έχοντας πειστεί ότι τον απατά με το λοχαγό του, τον Κάσσιο.  

Μαζί με το εξαιρετικό σκηνικό και τα κουστούμια (που μαζί και με τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Γιάννης Κόκκος), ξεχώρισε κι ο πολύ ταλαντούχος βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς, ο οποίος απέσπασε από μένα το πιο θερμό μου χειροκρότημα. Άλλωστε, οι βαρύτονοι είναι συνήθως λίγο “ριγμένοι” στους ρόλους και στην προβολή, αλλά ο συγκεκριμένος βαρύτονος το άξιζε και με το παραπάνω.

Επίσης, ο μαέστρος Μύρων Μιχαηλίδης ήταν τρομερός, πολύ κινητικός, κυριολεκτικά μέσα στο έργο. Υπήρξαν στιγμές που κοιτούσα μόνο αυτόν για ολόκληρα λεπτά και ζήλευα το πάθος του.  Όσον αφορά στους δύο πρωταγωνιστές, ο Antonello Palombi ήταν πολύ εκφραστικός ως Οθέλλος, πολύ γλυκός στους “λυγμούς”, εκεί που “σπάει” η φωνή, ωραίες χαμηλές αλλά χωρίς τη φωνή στα fortissimo που θα σε καθήλωνε. Η Celia Costea στο ρόλο της Δυσδαιμόνας είχε έναν εξαιρετικό μονόλογο λίγο πριν το τέλος, ήταν πολύ καλή κινησιολογικά αλλά δεν τη βοήθησε κι ο ρόλος της να μας “μαγέψει”.
image

Εν τέλει, ομολογώ πως παρά τον ενθουσιασμό μου για την όπερα, ανεβαίνοντας χθες στο Ηρώδειο είχα αρκετές αμφιβολίες. Αφενός οι τελευταίες μου παραστάσεις ήταν από το θέατρο Ολύμπια, που νομίζω δεν κάνει για όπερα, ενώ και γενικότερα οι τελευταίες παραγωγές στην Ελλάδα δεν ήταν πολύ ικανοποιητικές (κυρίως στο κομμάτι σκηνικά/κουστούμια). Τέλος, είχα και τις ενστάσεις μου για μια παράσταση όπερας σε ανοιχτό χώρο. Το Ηρώδειο και ο Οθέλλος όμως κέρδισαν το στοίχημα. Η παραγωγή είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ο ήχος στο Ηρώδειο πάρα πολύ καλός, το έργο ταίριαξε στο χώρο απόλυτα.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι για έναν άνθρωπο του μεγέθους μου, το Ηρώδειο (ειδικά με τόσο κόσμο) είναι λίγο άβολο, ενώ κι η ζέστη ήταν πραγματικά υπερβολική.

Όσοι πιστοί προλαβαίνετε να παρακολουθήσετε τις δύο τελευταίες παραστάσεις απόψε και αύριο βράδυ για να χειροκροτήσετε κι εσείς στο τέλος μια τόσο ωραία προσπάθεια και μια τόσο αξιόλογη παραγωγή.  

Χρόνης

Υ.Γ.: Όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε την αγάπη μου για την όπερα κι όσοι με δικιά μου παρακίνηση το αποφασίσετε, να θυμάστε πάντα τη συμβουλή μου, να παρακολουθείτε όπερα από Ιταλό συνθέτη. Έτσι και στον Οθέλο, ο Verdi πέραν του  καλού σεναρίου, έχει γράψει πραγματικά μια απίθανη μουσική, με συνεχείς εναλλαγές στο ρυθμό και την ένταση, προκειμένου να αποτυπώσει τον ψυχισμό των ηρώων του αλλά και την ένταση της στιγμής.

Κινηματογράφος - Expendables 3 (2014)

Οι Expendables ξεκίνησαν σαν ένα reunion πρωταγωνιστών ταινιών δράσης της δεκαετίας του ‘80 (κυρίως) και του ‘90, κάτι σαν ένας φόρος τιμής σ’εκείνες τις ταινίες αλλά και ανάμνησης για εμάς, που ήμασταν τότε παιδιά και πλέον περάσαμε τα 30 (και κάποιοι τα 40).

Ο Sly Stallone επανήλθε δυναμικά τα τελευταία χρόνια,  και μετά τις πετυχημένες εισπρακτικά 2 πρώτες προσπάθειες, έκανε και μια 3η μόλις φέτος.


Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή, στην πρώτη ταινία ένιωσα αυτήν τη γλυκιά ανάμνηση των εποχών που ήμουν μικρός και ο Rambo ή οι ταινίες του Arnie μου μοιάζανε απίθανες και μ’εντυπωσίαζαν.  Στη δεύτερη, ο Sly το πήγε ένα βήμα παραπέρα, με τους πρωταγωνιστές να έχουν ατάκες έντονου αυτο-σαρκασμού (ακόμα και ο Chuck Norris είπε ανέκδοτο για τον εαυτό του).

Στην τρίτη ταινία, έχουμε έναν συνδυασμό των πρώτων δύο. Μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών (Harrison Ford, Antonio Banderas, Mel Gibson, Wesley Snipes) εμφανίζονται ως guest δίπλα στο βασικό καστ (Stallone, Statham, Lundgren, Jet Li, Schwarzenegger). Oι Expendables εκτελούν αποστολές με το θρυλικό αεροπλάνο τους να αποτελεί το σημείο αναφοράς.


Ο κακός της ταινίας, είναι βίαιος, άπληστος κι άδικος.  Οι ατάκες "ματσίλας" και ανδρισμού είναι συχνές. Οι σκηνές δράσεις έχουν συνεχόμενες εκρήξεις, αμέτρητες σφαίρες, άπειρους κομπάρσους που πεθαίνουν σχετικά εύκολα μπροστά στο ατέλειωτο skill των πρωταγωνιστών, η αγωνία διατηρείται, παρότι όλοι ξέρουν (ελπίζουν) ποιος θα νικήσει.

Προφανώς και δε μιλάμε για ένα αριστούργημα, για μια ταινία πρωτότυπη, που θα σαρώσει τα βραβεία, με ερμηνείες που καθηλώνουν και μ΄ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές. Μιλάμε για μια ταινία, όμως, για μένα πιο action από τις προηγούμενες 2, με πολύ διευρυμένο καστ, με μερικά νέα πρόσωπα  που ανανεώνουν το ενδιαφέρον αλλά κυρίως για μια ταινία που θα ικανοποιήσει όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το Commando, τον Κυνηγό και το Rambo 3 στο Αφγανιστάν . (ναι οκ, το πρώτο Rambo ήταν καλύτερο)


Νομίζω οι κυρίες μπορούν να προσπεράσουν το συγκεκριμένο post, όμως οι συνομήλικοί μου θα εκτιμήσουν  το  Expendables 3 και θα περάσουν ευχάριστα το 2-ωράκι με μια μπυρίτσα .

Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες μέσα στον Αύγουστο, κυκλοφορεί όμως ήδη στο διαδίκτυο…

Χρόνης

TV - House of Cards

Απέφευγα συνειδητά να καθίσω να παρακολουθήσω το House of Cards εδώ και καιρό παρότι αρκετοί άνθρωποι που εμπιστεύομαι με είχαν πείσει ότι αξίζει. 
 
Κυρίως το απέφευγα γιατί ήθελα να του αφιερώσω την προσοχή που χρειαζόταν αλλά και να έχει 2 σεζόν τελειωμένες, για να έχω αρκετό υλικό. 
 
Μόλις προχθες τελείωσα με την πρώτη σεζόν και μάλιστα άργησα να γράψω για τη σειρά, γιατί ήδη από τα πρώτα 2-3 επεισόδια ξέρεις τι βλέπεις. Βλέπεις μία τρομερή προσωποκεντρική σειρά
 
Ο Francis Underwood (Kevin Spacey) είναι γερουσιαστής κι έχει βλέψεις να γίνει κάτι περισσότερο. Στην αρχή της σεζόν, o Πρόεδρος και οι σύμβουλοί του δεν τον επιλέγουν για τη θέση του Secretary of the State. Έτσι, ο Frank αποφασίζει να αποδείξει ότι όλοι αυτοί είχαν λάθος και παίρνει το πολιτικό παιχνίδι στα χέρια του. 
 
Στα 13 επεισόδια της πρώτης σεζόν, κάθε στιγμή τους δικαιώνει κι ενισχύει τα 2 βασικά χαρακτηριστικά του Underwood: είναι τρομερά ευφυής (αλλά ταυτόχρονα κοινωνικός) και κυρίως είναι α δ ί σ τ α κ τ ο ς !
 

Προκειμένου να πετύχει το οτιδήποτε, ο Underwood διατίθεται να να κάνει τα πάντα, να καταστρέψει ζωές/συνειδήσεις/θέσεις εργασίας κι όλα αυτά με τον ίδιο να μη δείχνει τον παραμικρό δισταγμό και χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες στους άλλους. Ταυτόχρονα, καταφέρνει πολλές φορές να οδηγεί τον συνομιλητή του να διατυπώσει την ιδέα που είχε αυτός στο μυαλό του και να την κάνει να φανεί ως δική του…
 
Ίσως θυμάστε ότι κάτι ανάλογο είχαμε δει και στο Boss (για το οποίο είχαμε μιλήσει ΕΔΩ), αλλά στο House of Cards η κλίμακα είναι διαφορετική και πολύ μεγαλύτερη. 
Κάποιοι βλέπουν στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή τον “ηγεμόνα” του Μακκιαβέλλι. 
 
Ο Underwood επίσης έχει άλλα 3 μεγάλα όπλα.
- τρομερή γνώση όλων των πολιτικών προσώπων και των “ευαίσθητων σημείων τους”, κάτι που του επιτρέπει τη δυνατότητα να αλλάζει τακτική αν κάτι δεν του βγει όπως θέλει
- ο ίδιος δεν έχει κάποια σημεία πίεσης για τα οποία μπορεί κάποιος να τον εκμεταλλευτεί
- τη σύζυγό του, που τον καταλαβαίνει απόλυτα. Σ’αυτο το σημείο, ομολογώ πως στην αρχή της σειράς απορούσα γιατί όλοι εστιάζανε στον Underwood και αφήνανε την κυρία Underwood (Robin Wright) στο περιθώριο. Η σύζυγος λοιπόν, στέκεται δίπλα του και τον βοηθάει να επιτύχει τους στόχους του, οι οποίοι γίνονται στόχοι του ζεύγους. Η ίδια είναι πιο διαλλακτική κάποιες φορές, επίσης, παρ’όλο το δυναμισμό της, στην πορεία αποδέχεται το δεύτερο ρόλο. 
 
Το να σχολιάσουμε τις ερμηνευτικές δυνατότητες του Kevin Spacey μου μοιάζει άκομψο. Στο πλάι του, η Robin Wright καταφέρνει να είναι παγωμένη αλλά και γοητευτική, αμείλικτη αλλά και κρυφά ευαίσθητη. Ενδιαφέρουσα και η ερμηνεία της Kate Mara, θα ήθελα κάτι παραπάνω…
 

Ανακεφαλαιώνοντας, στο House of Cards, ο χαρακτήρας που ονομάζεται Francis Underwood αποτυπώνει στο έπακρο τον πολιτικό που θα κάνει τα πάντα, θα πατήσει επί πτωμάτων, προκειμένου να επιτύχει αυτό που θέλει. Αυτό, υποστηριζόμενο από ένα καλογυαλισμένο σενάριο, ερμηνείες υψηλού επιπέδου, υψηλό ρυθμό που κρατάει τον θεατή κι ανατροπές. Ανατροπές, όμως, που απλά οδηγούν σε παρακάμψεις, γιατί ο στόχος έχει καθοριστεί από τον Underwood και όλοι θα αναγκαστούν να το αποδεχτούν. 
 
Απλά εξαιρετικό, μη το χάσετε
Χρόνης

Θερινός κινηματογράφος - 1. La fille sur le pont (1999)

Είναι καλοκαίρι, τα βράδια καθόμαστε λίγο πιο αργά, κι αν αντέχουμε θέλουμε να δούμε και μια ωραία ταινία. Αν δεν μπορούμε να πάμε σε ένα θερινό σινεμά, μπορούμε να φέρουμε το σινεμά στο σπίτι. Βγάζουμε το laptop στο μπαλκόνι, έχουμε καλή παρέα, πιάνουμε και καμιά μπύρα κι είμαστε έτοιμοι.

Γι αυτό κι εγώ θα σας προτείνω ωραίες ταινίες για αυτά τα υπόλοιπα καλοκαιρινά μας βράδια, χωρίς πολλά λόγια.

Αρχή κάνουμε με το ασπρόμαυρο πόνημα που ακούει στον τίτλο "La fille sur le pont" (το κορίτσι στη γέφυρα) . Ο Daniel Auteuil είναι ένας βιρτουόζος με τα μαχαίρια. Συμμετέχει σε φεστιβάλ, σε τσίρκα και σε μεγάλες εκδηλώσεις και πετάει μαχαίρια προς ένα τροχό στον οποίο είναι δεμένη μια κοπέλα. Κάποιες φορές ο τροχός γυρίζει κιόλας, κάποιες άλλες ο Daniel έχει δεμένα τα μάτια του.

Ένα βράδυ, σε μια γέφυρα του Σηκουάνα στο Παρίσι, ο Daniel σώζει την Vanessa Paradis από πνιγμό/αυτοκτονία. Αυτή αποφασίζει να τον ακολουθήσει και να γίνει η συνεργάτις του επί σκηνής.

Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια περίεργη σχέση. Θα’λεγε κανείς πως  η έλξη ανάμεσά τους περνάει από τον έναν στον άλλο σε συνεχείς ανομολόγητες καταστάσεις.

Πολύ αποφασιστικός ο Daniel Auteuil, γοητευτική/ευαίσθητη και δροσερή η Vanessa Paradis.

Η ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα βοηθάει πολύ στη δραματοποίηση.

Το "Who will take my dream away" της Marianne Faithful στοιχειώνει τον ακροατή. Η σκηνή με τη Vanessa να ποζάρει στον τοίχο και τον Daniel να της πετάει μαχαίρια είναι καθηλωτική.

Καλή θέαση !

Χρόνης

Υ. Γ. : Μέχρι να έρθει η δεύτερη επιλογή, μπορείτε να βρείτε κι άλλες ιδέες στο Cinéphile αφιέρωμα  !

Bryan Adams

Με εξαίρεση το χθεσινό post, είμαι σε φάση αναπόλησης και θέλω να βάλω και το blog σε μια ανάλογη κατάσταση. Ψάχνω συνεχώς ιδέες κι αφορμές για να γυρίζω πίσω.

Συμπτωματικά, τον τελευταίο καιρό άκουσα 2 διαφορετικές ειδήσεις για έναν αγαπημένο τραγουδιστή από τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, τον Bryan Adams, ο οποίος ξαναξεκίνησε μια τύπου παγκόσμια τουρ, ενώ ταυτόχρονα έμαθα πως είναι κι ένας παγκοσμίου φήμης και πολύ επιτυχημένος φωτογράφος !

Μάλιστα, πλέον η φωτογραφία έχει περάσει σε πρώτο πλάνο, με τον Bryan να έχει κάνει εκθέσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου, να έχει κερδίσει βραβεία και να έχει συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους οΙκους μόδας και τραγουδιστές. Πολλά περισσότερα για το έργο του μπορείτε να δείτε ΕΔΩ στο επίσημο site.

Παράλληλα, ο Καναδός άνθρωπος της τέχνης, συνεχίζει το φιλανθρωπικό του έργο (κυρίως στον τομέα της μόρφωσης παιδιών ανά τον κόσμο) αλλά και τη μάχη του για τα δικαιώματα των ζώων.

Ένας Bryan Adams με τον οποίο ουσιαστικά μεγαλώσαμε και που κομμάτια όπως το Everything I do σημάδεψαν την παιδική μας ηλικία και τα πάρτυ στο δημοτικό. Με την πολύ χαρακτηριστική λίγο βραχνή φωνή του και κυρίως τις μπαλάντες του να έχουν αφήσει εποχή. Λίγα χρόνια αργότερα από το Waking up the Neighbours (όπου βρίσκεται το Everything I do) ήρθε και ο δίσκος So far so Good, ένας δίσκος ανθολόγιο του καλλιτέχνη μέχρι τότε, μαζί με το καινούριο Please forgive me, ένα καταπληκτικό cd που κοσμεί τη συλλογή μου.

Στα μουσικά νέα, το Σεπτέμβρη ο Bryan θα βγάλει ένα καινούριο album με τίτλο Tracks of my years στο οποίο θα υπάρχουν αγαπημένα κομμάτια άλλων καλλιτεχνών σε διασκευές κι ένα καινούριο τραγούδι.

Όσο για το video που διάλεξα, ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να διαλέξω ένα, αφού αγαπώ πολλά κομμάτια του Adams. Επέλεξα αυτό, το Do i have to say the words που ίσως να είναι λίγο λιγότερο γνωστό από τα άλλα στην extended version των 6 λεπτών

Χρόνης

New TV Series Καλοκαίρι 2014

M’αρέσει πολύ που πλέον η σεζόν για τις τηλεοπτικές σειρές δεν κάνει κενά, αλλά υπάρχουν κάθε 3-4 μήνες πακέτα με κύκλους που ξεκινούν.

Κάπως έτσι, στα τέλη Ιουνίου και στις αρχές Ιουλίου έκαναν την εμφάνισή τους αρκετές καινούριες σειρές, όλων των ειδών, με πρωταγωνιστές γνωστούς ηθοποιούς του Hollywood.

Από τη συγκεκριμένη περίοδο ξεχώρισα 6 (+ 1), οι οποίες όλως τυχαίως μπορούν να χωριστούν σε 3 δυάδες.

Αρχικά, έχουμε τις δύο σειρές με έντονο το μεταφυσικό στοιχείο και με κοινή συνισταμένη την παρουσία αγγέλων και δαιμόνων.
image
Από τη μία έχουμε το Dominion, ένα post-apocalypse show το οποίο αποτελεί μια άτυπη συνέχεια της ταινίας Legion (με τον Paul Bettany). Οι άνθρωποι έχουν περιοριστεί σε καλά φρουρούμενες πόλεις, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ αποτελεί σύμμαχό τους, αλλά άγγελοι του σκότους παραμονεύουν. Με αρκετούς ηθοποιούς γνωστούς από σειρές να παίζουν, ο πιλότος φάνηκε ελπιδοφόρος.
image
Ένα βήμα καλύτερο μοιάζει το Constantine, επίσης βασισμένο στην ομότιτλη ταινία (με τον Keanu Reeves) και πρωταγωνιστή τώρα τον Matt Ryan. Ο πιλότος αυτής της σειράς διέρευσε κι άρεσε, δημιουργώντας προσδοκίες. Η σειρά όμως θα προβληθεί από τον Οκτώβρη και μετά.
image
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν δύο σειρές sci-fi αλλά χωρίς μεταφυσικά. Από τη μία, η Halle Berry στο Extant  περνάει στη μικρή οθόνη στο ρόλο μιας γυναίκας που γυρνάει στη γη μετά από 13 μήνες στο διάστημα και προσπαθεί να βρει ξανά τους ρυθμούς της στην καθημερινότητα και στην οικογένειά της. Όμως, κάτι συνέβη στο διάστημα και αυτό απασχολεί και την ίδια όσο και τους ανωτέρους της στη δουλειά και προσθέτει μυστήριο… Τοποθετημένη στο κοντινό μέλλον, με την τεχνολογία να έχει προοδεύσει, πέραν των fictional θεμάτων η σειρά θίγει και κάποια ερωτήματα σε σχέση με την τεχνολογία και τη χρήση της.
image
Από την άλλη, ένας ιός προκαλλεί πανδημία στον πλανήτη. Η ιολόγος Rhona Mitra κάνει κάποιες έρευνες στον Αρκτικό κύκλο ούσα επιβάτης ενός πλοίου του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού. Όταν η ώρα για επιστροφή φτάσει, οι επιβαίνοντας στο πλοίο μαθάινουν για τις καταστροφικές συνέπειες του ιού και ξεκινούν να αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το πλοίο όμως που επιβαίνουν είναι η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας στο The Last Ship.
image
Κλείνουμε με τις 2 πιο ενδιαφέρουσες για μένα σειρές που έχουν ως κεντρική θεματική τη Μέση Ανατολή.  Η Maggie Gyllenhall είναι η The Honourable Woman και η  πρόεδρος μια Ισραηλινής εταιρείας που προσπαθεί να φέρει την ευημερία στην περιοχή, μέσα από την πρόοδο και των Παλαιστίνιων. Έτσι, στις επιχειρηματικές της δραστηριότητες εμπλέκει ανθρώπους και από τις δύο μεριές, προσπαθώντας να αποφεύγει να συνεργάζεται με φανατικούς και προωθώντας ένα πολιτισμένο μοντέλο ειρηνικής συνύπαρξης. Όπως καταλαβαίνετε, η δραστηριότητα αυτή δεν είναι αρεστή σε όλους και δημιουργεί εχθρούς και στις δύο μεριές, εχθρούς που δε διστάζουν να προβούν σε ακραίες πράξεις. Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα σειρά, αναμένουμε να δούμε αν θα αποφύγει την αγιοποίηση κάποιας μεριάς.
image
Μένουμε στη Μέση Ανατολή για την καλύτερη (ως τώρα τουλάχιστον) σειρά το Tyrant. Ο Barry ζει στις Η.Π.Α. κι εργάζεται ως παιδίατρος. Είναι παντρεμένος κι έχει και 2 παιδιά. Όμως ο Barry είναι και ο δεύτερος γιος ενός εκλεγμένου δικτάτορα ενός κρατιδίου στη Μέση Ανατολή, έχει όμως κόψει τους δεσμούς με την οικογένειά του. Παρ’όλα αυτά, πείθεται να ταξιδέψει στη γενέτειρά του για τον γάμο του ανηψιού του, μετά από πιέσεις της συζύγου του και σε μια προσπάθεια των γύρω να τα ξαναβρεί με τον πατέρα του. Κατά την παραμονή τους στη χώρα, ο Barry θα ξαναθυμηθεί σκληρές σκηνές της παιδικής του ηλικίας αλλά και θα κληθεί να πάρει σημαντικές αποφάσεις για ένα ολόκληρο κράτος. Νομίζω ότι είναι η πιο ιντριγκαδόρικη σειρά, με τρομερή φωτογραφία της Μέσης Ανατολής κι ένας πρωταγωνιστή πολύ καλό, των Adam Rayner. Στο πλάι του και ο πολύ αγαπημένος Ashraf Barhom, από το Kingdom και το Agora.
image
Στο +1, θα μπορούσε κανείς να βάλει το F (το Flash δηλαδή). Την ιστορία του πολύ γνωστού ήρωα της Marvel που θα κληθεί να βάλει κι αυτός το λιθαράκι του στο να κάνει αυτόν τον κόσμο καλύτερο. Με πολύ πετυχημένο πιλότο και με παρουσία έκπληξη του Arrow, για όσους παρακολουθούν και τη συγκεκριμένη σειρά.
image


Κι ενώ κάπου εδώ θα τελείωνα, νομίζω ότι πρέπει να αναφερθούμε και στο The Strain, τη νέα σειρά που έκανε ντεμπούτο χθες το βράδυ, με σκηνοθέτη τον Guillermo del Toro και ενθουσιώδεις ως τώρα κριτικές.  Άποψη θα έχω σύντομα, αλλά έχετε το υπόψιν.

Χρόνης

Agustin Lucas - Νούμερο 10

Συμβαδίζει άραγε το ποδόσφαιρο με τη ποίηση ; Μπορούμε να φανταστούμε ένα ποδοσφαιριστή να έχει παράλληλα με τις αθλητικές του δραστηριότητες και καλλιτεχνικές αναζητήσεις και προβληματισμούς ;

Είναι λίγο δύσκολο αλλά συμβαίνει στην Ουρουγουάη. Χώρα με πλούσιο πολιτιστικό υπόβαθρο με μεγάλη παραγωγή ποιητών και συγγραφέων δυσανάλογη του μικρού της πληθυσμού. Εκεί ζει και εργάζεται ο Αgustin Lucas, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ποιητής με δυο μυθιστορήματα στο ενεργητικό του.

Φανερά επηρεασμένος από τη μια του ιδιότητα, ο Agustin Lucas μας παρουσιάζει μια διαφορετική προσέγγιση στα εσώψυχα ενός ποδοσφαιριστή. Λιγότερο φανταχτερή από τις εικόνες που μας εμφανίζει το Μουντιάλ και σίγουρα πιο κοντά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας στη ζωή. Πάθη και αδυναμίες δεν εξαιρούν κανένα.

Το Νούμερο 10 λοιπόν, τo δέκα με τόνο , το δέκα το καλό, το σπαθί, το δέκα… Bo Derek. Όλα για να δούμε το δέκα τυπωμένο στη πλάτη μας


Μεταξύ ενός και δυο, αγάπη και χαρτιά,
 πάντα διαλέγω το δυο
και στο τέλος καταλήγω λουλούδι που το κλαίνε.

Ο άλλος παίκτης δηλώνει κόντρα,
και εγώ παραδίνομαι στη γαλήνη μου,
πάντα ξυπνούσα νωρίς.

Δεν θέλω να παίξω παιχνίδια που είδη εχω παίξει
παλιά κόλπα που οδήγησαν στην απογοήτευση.
Ανεβαίνω σε λεωφορεία που τρέχουν
ανά δυο προς τις φωνές με λεπτομέρεια λεπτού.

Δεν ξερω πως συνήθισα τη σαπουνόπερα νωρίς το πρωί.
Στο τέλος έχασα, κλειδιά , κότσια, καρδιά,
Και στη τελευταία συναλλαγή έχασα ακόμα και τον αναπτήρα μου

Τώρα γύρισα πάλι στο να ακούω,
ζητώντας φωτιά σε ένα πορνείο,
κουρασμένος από εκατοντάδες ώρες πήγαινε έλα
ένα κακό ουίσκι μπορεί να ενεργοποιήσει νεκρές επιθυμίες σε αυτό τον αρλεκίνο

Δε σε πιστεύω, κουτί πούρων,
που με άκουσες να μιλώ χωρίς τέλος,
δε σε πιστεύω, φτηνό ουίσκι, και εσύ ένοχο ήσουν.

Χάσου από τα μάτια μου

Δεν έχει σημασία τι χρώμα είναι η φανέλα
τσαλακωμένη να είναι και είναι στη μόδα

Mike Saltas

Υ.Γ Η μετάφραση από τα αγγλικά έγινε από την αφεντιά μου. Γι αυτό ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για την όποια αστοχία, αυθαιρεσία ή απόκλιση από το αρχικό κείμενο

Californication - The End…

Προχθές αργά το βράδυ, την ώρα που η εθνική έδινε τη μάχη της στα γήπεδα της Βραζιλίας, ήρθε και το οριστικό (και καθυστερημένο κατά μία σεζόν) τέλος του πραγματικά λατρεμένου μου Californication, μετά από 7 σεζόν.


Στα 7 χρόνια της πορείας του, ο καταραμένος συγγραφέας Hank Moody (David Duchovny) καταπιάνεται με τα πάντα στον επαγγελματικό τομέα, ενώ στην προσωπική του ζωή αποσκοπεί στο να βρει την Ιθάκη του σε μια “βαρετή” κι ευτυχισμένη ζωή γεμάτη καλό σεξ, με την Karen. Στην πορεία του αυτή, έχει ως συμπαραστάτη και πιστό σύντροφο τον αδελφικό φίλο και ατζέντη του Charlie Runkle (Evan Handler), την αληθινά μεγάλη μορφή αυτής της σειράς, ένα πραγματικά υπερφυσικό μωρό…

"in the end , it’s all about her". 


Στην πορεία αυτή ο Hank κάνει σεξ με έναν αναρίθμητο αριθμό γυναικών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι πολύ sexy, πίνει, κάνει τα απαραίτητα ναρκωτικα, πετάει τις ατάκες σα βροχή και ζει στιγμές άκρατου παλιμπαιδισμού με τον Charlie.

Wine is good but whiskey is easier

Όμως, πίσω από αυτό το φανταχτερό περιτύλιγμα, αν κάποιος δεν περιοριστεί σε αυτό θα δει ότι τελικά το Californication είναι η ιστορία ενός συναισθηματικά χαμένου ανδρός που έχει καλές προθέσεις (που από μόνες τους δε φτάνουν) αλλά υποπίπτει συνεχώς σε λάθη ή σε παρεξηγήσεις που καταλήγουν εις βάρος του, λόγω του βεβαρυμένου παρελθόντος του.

There is no right or wrong. Just the consequences of your actions.

Στις 7 σεζόν του Californication είναι σίγουρο πως κάποιος θα έχει πάμπολλες στιγμές πηγαίου γέλιου, μερικές φορές αρκετά κάφρικου, μερικές πραγματικά πολύ ευαίσθητες σκηνές, πολύ Ροκ και ασταμάτητο οφθαλμόλουτρο.


Ειδικά οι πρώτες 3 σεζόν και η 6η, είναι μια συνεχόμενη απόλαυση. Μετά τις πρώτες 3 σεζόν, η σειρά μπορεί να έκανε κάμψη, αλλά ήταν φανερό πια πως εστίαζε στον συναισθηματικό κόσμο του Hank και στην προσπάθεια του να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται, αρχικά τον εαυτό του και στη συνέχεια τη σχέση του με τις 2 γυναίκες της ζωής του, τις οποίες πληγώνει συνεχώς. Η 6η σεζόν, αναμενόταν να είναι η τελευταία και κυλάει σε ρυθμούς όπως οι αρχικές. Ο ενθουσιασμός του κοινού και τα άλυτα ζητήματα, οδήγησαν στην 7η και τελευταία, με ξεκάθαρο σκοπό το κλείσιμο. Άλλωστε και ο ίδιος ο Hank δηλώνει ότι είναι “sucker for happy endings" αλλά ξέρει πως είναι δύσκολο.

Fourteen years ago, “I love you” was more than enough. It was almost revolutionary. And now… I don’t know. They’re just words. I mean, I know you mean them, but Hank I don’t know what they mean to you.


H Porsche με το ένα σπασμένο φως, οι φορές που ο Hank αγκαλιάζει τον Charlie, οι φάσεις που ο Hank κοιτάει όλο λατρεία την Karen και το κρύβει πίσω από άκομψες ατάκες, οι συζητήσεις με την Becca (αλήθεια, πως μπορεί αυτό το κορίτσι να είναι κόρη του Hank και της Karen ;), οι αιχμηρές ατάκες του Marci-pan, τα "mother-fuckeeeer" με λεπτή φωνή, η Sue Collini (Kathleen Turner), η ξανθιά μούσα της 6ης σεζόν, o Rob Lowe,  το πρώτο επεισόδιο (που έχω δει ίσως και 15 φορές) και τόσα και τόσα άλλα, ομολογώ πως θα μου λείψουν.


Χρόνης

Ayla Dikmen - Anlamazdin

Έχω μπει σε ένα mood νοσταλγικό, έτσι κάπως αναπολώ τα παλιά ή ασχολούμαι με ταινίες και μουσικές περασμένων δεκαετιών. Μια ιδέα για ραδιοφωνική εκπομπή (πριν το επικό κλείσιμο του Queen) που έμεινε στα χαρτιά, ήταν ένα βράδυ με μουσικές από τούρκικες ταινίες, που μου έχουν κάνει εντύπωση.

Στο cinéphile αφιέρωμα έχουμε ήδη μιλήσει για το Issiz Adam (ΕΔΩ) και για το υπέροχα διαλεγμένο OST της ταινίας.

To Anlamazdin  είναι ένα τραγούδι χωρισμού. Η Ayla Dikmen είναι πληγωμένη. Ο πρώην καλός της, δεν ανταποκρίθηκε στις υποσχέσεις του κι έφυγε. Ωστόσο αυτή, ακόμα και σ’αυτές τις δύσκολες στιγμές του εύχεται ευτυχία, αν και νιώθει μόνη, πονάει και σκέφτεται πως δεν την κατάλαβε ο άνθρωπος που αγαπά.  Ο χρόνος θα τα γιατρέψει όλα και μια καινούρια αγάπη θα έρθει να γεμίσει το κενό.

Ένα τραγούδι από τη δεκαετία του 1970, που θα ταίριαζε με αρκετά ελληνικά της εποχής ή και της δεκαετίας του 1980, για παράδειγμα με τραγούδια του Αι-Γιάννη του Πάριου (προστάτη του έρωτα). Εγώ πάντα το ταιριάζω στο μυαλό μου με το αξεπέραστο “Νύχτα είναι θα περάσει” της Αλέκας Κανελλίδου.

Τέλος, προτίμησα να σας βάλω αυτό το video που έχει και τους στίχους στα αγγλικά, προκειμένου να μπείτε κι εσείς καλύτερα στο νόημα.

Απολαύστε

Χρόνης

Του Κλήδονα

Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι του Σταμάτη Κόκκοτα που λέει ” Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές,/ του Άη Γιάννη/ Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μού λες...” ή στην Οδό αριστοτέλους: “και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους, τ’Αη Γιάννη θα’τανε θαρρώ

Αυτό συμβαίνει ακόμα στις μέρες μας (όχι πολύ συχνά δυστυχώς πια) κάθε καλοκαίρι στις 23 του Ιούνη, παραμονή της γιορτής του Αη Γιάννη του Κλήδονα και αν θυμάμαι καλά, μεταξύ άλλων καίνε και το στεφάνι της Πρωτομαγιάς.
   
Όταν ήμουν μαθητής, κάθε καλοκαίρι, η συγκεκριμένη νύχτα σήμαινε μια άτυπη αρχή του καλοκαιριού, αφού στο Πάρκο των Χαμένων Πατρίδων μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και ανάβαμε τη δική μας φωτιά και αφού την κάναμε αρκετά ψηλή, ξεκινούσαμε να πηδάμε από πάνω

Την τελευταία φορά που κάναμε κάτι ανάλογο (ήμουν κάπου 16-17 χρονών), μια πολυκατοικία χτιζόταν δίπλα από το πάρκο και για τη φωτιά μας πήραμε τις άδειες παλέτες από τα τούβλα και καταφέραμε στο τέλος να έχουμε μια φωτιά που ξεπερνούσε σε ύψος τις μπασκέτες !

Δε μου αρέσει να γίνομαι παρελθοντολάγνος, αλλά ήταν ωραίες εκείνες οι εποχές. Μια παρέα 7-8 παιδιών έβαζε φωτιά σε μια γωνία του πάρκου και στο τέλος δεκάδες άνθρωποι από τις γύρω πολυκατοικίες, που στην πλειοψηφία δεν τους γνωρίζαμε, ερχόντουσαν κι αυτοί μαζί μας για να τιμήσουν κι αυτοί το έθιμο. Χωρίς φόβους, χωρίς φωνές, μια γειτονιά ολόκληρη, σε μια μεγάλη πόλη μαζευόταν γύρω από τη φωτιά

Βέβαια τότε, αυτό που ζούσαμε ήταν ατέλειωτα και ξένοιαστα καλοκαίρια και χειμώνες που είχαν μόνο σκοπό να οδηγήσουν στο επόμενο, καλύτερο και πιο χαρούμενο καλοκαίρι. Τότε που ακόμα μετρούσαμε μπάνια και παγωτά

Ενώ τώρα, όπως λέει κι ένα τραγούδι από τα πολύ πρώτα που θυμάμαι : ” τα καλοκαίρια μας μικρά, κι ατέλειωτοι χειμώνες"…

Χρόνης

Cinéphile - Forrest Gump (1994)

Δε μου αρέσουν γενικά οι λίστες του τύπου ” ποιες είναι οι 5 αγαπημένες σου ταινίες “,  ” ποια 10 albums θα έπαιρνες μαζί σου σε ένα ξερονήσι ” κτλ κτλ.

Ωστόσο, σχεδόν όλες τις φορές που κλήθηκα να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση,  πάντα υπολόγιζα το Forrest Gump ανάμεσα στις πολύ αγαπημένες μου ταινίες (και το “Κάτι σαράβαλες καρδιές" στα albums).
image
Μια ταινία που πρωτοείδα στο σινεμά το 1994, και 20 χρόνια μετά με ιδιαίτερη χαρά θα καθίσω να την παρακολουθήσω για 100η φορά ολόκληρη. Μια ταινία, που μετά από 20 χρόνια τριβής μαζί της, έχει γίνει κτήμα μου.

Το να μιλήσω για την πλοκή της ταινίας μου φαίνεται ανούσιο, αφού οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) την έχετε δει αρκετές φορές. Ο Eric Roth  μετουσιώνει σε κινηματογραφικό σενάριο το βιβλίο του Winston Groom και ο Robert Zemeckis σκηνοθετεί υπέροχα μια ολόκληρη τεσσαρακονταετία και βάλε, γεμάτη με σημαντικά ιστορικά γεγονότα για τις Η.Π.Α. (και όχι μόνο), μέσα από τα μάτια ενός γλυκού κι ευγενούς “χαζούλη”.
image
Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτητής, εκεί στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, είχα κάτσει ένα μεσημέρι με στυλό και χαρτί προκειμένου να σημειώσω όλα τα ιστορικά γεγονότα που είτε αναφέρονται ξεκάθαρα είτε πολύ πολύ διακριτικά.  Οι σελίδες γέμιζαν και γέμιζαν. Και την επόμενη φορά που είδα το Forrest Gump, κατάφερα να προσθέσω και κάποια σημεία που είχα χάσει. Δυστυχώς, τα whereabouts αυτών των σελίδων είναι άγνωστα…

Κι αυτή πραγματικά είναι η μαγεία της ταινίας αυτής, που κάθε φορά που τη βλέπεις, ενώ περιμένεις κάποιες σκηνές, ανακαλύπτεις κάποιες άλλες.
image
Επίσης περιττό είναι να πω ότι η ερμηνεία του Tom Hanks μου τον έκανε τόσο αγαπητό που τον παρακολουθώ με συνέπεια έκτοτε, ειδικά στην full επιτιχυμένη δεκαετία των ’90s και  δεν υπολογίζω τα μέτρια φιλμ στα οποία έπαιξε τα τελευταία 5-6 χρόνια.

Για το πραγματικά υπέροχο OST της ταινίας, είχαμε ξαναμιλήσει ΕΔΩ .

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, θεωρώ μια ταινία πραγματικά καλή, όταν θα καθίσω να την ξαναδώ με ευχαρίστηση. Με αυτό το κριτήριο, το Forrest Gump  είναι για μένα μια πραγματικά απίθανη ταινία.
image
Ακόμα και τώρα που τη σκέφτομαι έχω αυτή τη γλυκιά αίσθηση που έχει κάποιος που δένεται μαζί της. Το Forrest Gump παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα μας δίδαξε την άδολη αληθινή αγάπη, τις καλές προθέσεις, την ευγένεια και τη γλυκύτητα του μέσου ανθρώπου, τη συγχώρεση, την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ασφάλεια, τον αλτρουισμό, τη στοργή και τόσα ακόμα…

Ας κλείσω αυτό το post, κι ας επιστρέψω σε αυτό το κουτί με σοκολατάκια που το λένε ζωή.

Χρόνης

Tο Πάρτυ στη Βουλιαγμένη

Όταν έγινε το Πάρτυ στη Βουλιαγμένη, στις 25 Ιουλίου 1983 ήμουν σε ηλικία που δεν πολυ-καταλάβαινα τι συμβαίνει.  Όμως, όσο μεγάλωνα, άκουγα συνεχώς ιστορίες για το μεγάλο αυτό Πάρτυ. Πριν μερικά χρόνια, κατάφερα επιτέλους να δω κι ένα documentaire αφιερωμένο σε εκείνη τη βραδιά κι ομολογώ εντυπωσιάστηκα.

Για την ιστορία και για αυτούς που δεν ξέρουν πολλές λεπτομέρειες, ο Κηλαηδόνης σχεδίαζε την όλη αυτή κατάσταση για πολύ καιρό, έστησε μια πλωτή εξέδρα και αφού συμφώνησε με την τότε Υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, άνοιξε την πλαζ του ΕΟΤ.

25 χιλιάδες ήταν τα τυπωμένα εισητήρια, αλλά ο κόσμος ξεπέρασε τις 70 χιλιάδες, ενώ κάποιοι μιλάνε για πάνω από 100.000 θεατών, μέσα κι έξω από τη θάλασσα!  Το μποτιλιάρισμα λένε έφτανε από τη Βουλιαγμένη μέχρι και τη Συγγρού !

Από την πλωτή εξέδρα πέρασαν (μεταξύ άλλων) ο Βαγγέλης Γερμανός, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά και ο Διονύσης Σαββόπουλος και το Πάρτυ κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Σήμερα, 31 χρόνια μετά, το συγκεκριμένο βράδυ έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Το ηχογραφημένο cd αποτυπώνει κάπως το κλίμα, αλλά θεώρησα πως το video είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε τι στα αλήθεια συνέβη εκείνο το βράδυ.  Ομολογώ, πως όσο το έβλεπα, έπιασε τον εαυτό μου με το στόμα ανοιχτό.

Ας μιλήσει η εικόνα λοιπόν.

"Πάμε μια Βόλτα στη Βουλιαγμένη"

Χρόνης

Y.Γ.: Το ότι σήμερα δεν υπάρχουν καλλιτέχνες να κάνουν κάτι ανάλογο, με θλίβει λίγο…

Mundial 2014

New Order - The world in motion VS. Λουκιανός Κηλαηδόνης - Το ματς

Αρχίζει το ματς κι όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από το κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός της χρονιάς. Μουντιάλ 2014 λοιπόν και τα μαγαζιά γρήγορου φαγητού πανηγυρίζουν, οι ζυθοποιίες τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση κι όλοι εμείς οι ποδοσφαιρόφιλοι στηνόμαστε στην μικρή οθόνη για να ρουφήξουμε όση ποδοσφαιρική μαγεία μπορούμε.

Αναπολώντας περασμένα Μουντιάλ δυο τραγούδια ήρθαν στο μυαλό μου. Το The World In Motion των New Order και το Ματς του Λουκιανού Κελαηδόνη. Το πρώτο ήταν το επίσημο τραγούδι της Εθνικής Αγγλίας για το Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία και το δεύτερο χρησιμοποιήθηκε σαν μουσική έναρξης της εκπομπής της τότε Δημόσιας Τηλεόρασης για το Μουντιάλ του Μεξικό το 1986.

Αμφότερα τα τραγούδια υμνούν το ποδόσφαιρο αλλά ταυτόχρονα δηλώνουν το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας καινούργιας. Το Ματς γράφτηκε το 1979 και ακούγοντας το αναβλύζει η αθωότητα της εποχής σε σχέση με το ποδόσφαιρο.

Τα απωθημένα δεν είχαν μεταφερθεί στα γήπεδα, το στοίχημα δεν είχε μπει στη ζωή μας και ο κόσμος το θεωρούσε ακόμα διασκέδαση. Πιτσιρικάς τότε ακούγοντας το μου έδινε χαρά και ήταν προμήνυμα του ποδοσφαιρικού θεάματος που θα ακολουθήσει. Το World In Motion είναι επίσης συμπαθητικό και γραμμένο από συγκρότημα μεγάλου βεληνεκούς και από άρτιους μουσικούς της βρετανικής σκηνής. Παράλληλα έγινε και το πρώτο και τελευταίο Νο 1 στο UK Chart για τους New Order. Κατόρθωμα που δεν άγγιξαν καν το Blue Monday και το True Faith , επιτυχίες που μεγάλωσαν γενιές και έκαναν τη μπάντα πασίγνωστη. Εδώ αρχίζει και φυτρώνει η συνειδητοποίηση ότι το ποδόσφαιρο είναι μια βιομηχανία, μια επιχείρηση τόσο δυνατή ώστε να καθοδηγεί, να υποτάσσει και να αλληλοσυμπληρώνεται με άλλες βιομηχανίες. Ειλικρινά δεν ξέρω τι απήχηση θα είχε το World In Motion αν δεν ήταν το επίσημο τραγούδι των ποδοσφαιρικών λιονταριών της Γηραιάς Αλβιόνας;  Μάλλον πολύ μικρή έως και μηδαμινή.

Αυτά τα δυο στοιχεία προκύπτουν από τις ( συνηθισμένες ) μουσικές αναφορές μου. Το ποδόσφαιρο ως ψυχαγωγία, χαρά ,ευκαιρία για άθληση και το ποδόσφαιρο ως τηλεοπτικό προϊόν, πεδίο εκμετάλλευσης των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων ή όπως λένε πολλοί εκπρόσωποι του γυναικείου φύλου….« τρέχουν 25 μαντράχαλοι πίσω από μια μπάλα και εσείς τους κοιτάζετε σαν χαζοί ενώ στον κόσμο συμβαίνουν μπλα μπλα….». Όποια γνώμη και να συμμερίζεται κάποιος, ποδοσφαιρόφιλος η μη, το Μουντιάλ είναι μια ευκαιρία για να μαζευτεί η παρέα σε ένα μπαλκόνι, σε μια αυλή και να διασκεδάσει. Εντάξει αν χάσουμε και κάποιο goal ή μπει κάποιος στο οπτικό μας πεδίο δεν έγινε και κάτι, αρκεί που βρεθήκαμε. Υπάρχει πάντα και το REPLAY.

Mike Saltas

Κινηματογράφος - X-men: days of future past (2014)

Για το restart που κάνανε οι X-men πριν από 3 χρόνια, με την καινούρια παρέα των James McAvoy, Michael Fassbender, Jennifer Lawrence και άλλων μιλήσαμε ΕΔΩ και είχαμε πει πως ήταν μια πολύ επιτυχημένη προσπάθεια και περιμέναμε εναγωνίως τη συνέχεια.

Περίπου 2μιση χρόνια αργότερα, ξεκίνησαν να βγαίνουν τα πρώτα  spoilers και τα πρώτα trailers κι η αγωνία μας κορυφώθηκε, αφού ήταν εμφανές ότι με κάποιον τρόπο οι παραγωγοί κι οι σεναριογράφοι της σειράς, θα προσπαθούσαν να παντρέψουν το παλιό καστ των Patrick Stewart, Famke Janssen, Hale Berry, Ian McKellen και Hugh Jackman με το καινούριο.
image
Οι πρώτες κριτικές ενέτειναν την αναμονή, αφού μιλούσαν για την καλύτερη ταινία του εν λόγω comic, για ένα ακόμα blockbuster που πάει να ξεφύγει.  

Κάπως έτσι οδηγήθηκα πριν καμιά βδομάδα στη σκοτεινή αίθουσα, με τις προσδοκίες πραγματικά να είναι πολύ υψηλές.

130 λεπτά αργότερα, οι περισσότερες από αυτές τις προσδοκίες είχαν δικαιωθεί.
image
Το πάντρεμα των δύο εποχών των X-men έγινε τελικά πολύ επιτυχημένα. Δε θα σας πω το πώς για να μη σας το χαλάσω, αν και τελικά, η ίδια η ταινία δεν εστιάζει τόσο σε αυτό όσο στην (ακόμα μια φορά) προσπάθεια συνύπαρξης μεταξύ μεταλλαγμένων και μη ανθρώπων και όλων των θεμάτων που διαρρέουν από αυτό όπως η διαφορετικότητα, ο ρατσισμός, η δυνατότητα επιλογής, ο δύσκολος δρόμος της αρετής αλλά ακόμα και περιβαλλοντικά ερωτήματα. Βέβαια, μην ξεχάσετε να πασπαλίσετε το θέμα αυτό με συνεχείς σκηνές δράσης…
image
Το να μιλήσει κανείς για εφέ σε μια ταινία X-men φαντάζει περιττό. Ειδικά στις σκηνές μάχης, αλλά και σε όσες υπάρχει ο Magneto, τα εφέ είναι τρομερά. Επίσης, η φωτογραφία έχει προσεχτεί ιδιαίτερα, κυρίως σε σκηνές με διαλογικά μέρη.

Οι δύο ομάδες ηθοποιών που πρωταγωνιστούν, ξέρουν τους ρόλους τους και είναι πολύ καλοί. Για ακόμα μια φορά ξεχωρίζει ο Fassbender, ένας γενικά εξαιρετικός ηθοποιός. Πολύ καλός και ο μόνιμα αδικημένος από μένα McAvoy. Χάρηκα ιδιαίτερα που ξαναείδα τον Patrick Stewart ως Professor X, με αυτό το γαλήνιο παρουσιαστικό του.

Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, όμως, και πραγματικά απολαυστικός ο πολυ-φορεμένος πρόσφατα Peter Dinklage, που στα 40-και πέρασε επιτέλους στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.
image
Στη Marvel, έχουν βρει τη χρυσή τομή μεταξύ κοινωνικών/φιλοσοφικών ερωτημάτων και δράσης (παρά τα συνεχόμενα μέτρια έως αποτυχημένα Wolverine) και στο τέλος της ταινίας μας έκλεισαν το μάτι πονηρά για μία ακόμα συνέχεια, μέσα στα επόμενα χρόνια.

Κλείνοντας, δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο block-buster προερχόμενο από comic (δε νομίζω να σας πω την αλήθεια), αλλά το X-men: days of future past αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς σ’έναν κινηματογράφο, και σίγουρα μπορεί να το κατατάξει στα πλέον αξιόλογα φιλμ του είδους. Στο σενάριο ίσως κάποιες ιδέες σας φανούν κάπως γνωστές, αλλά ακόμα και στα comics, δεν υπάρχει παρθενογένεση…
image
Κι αν θέλετε να το κρατήσετε για θερινό σινεμαδάκι (με την προυπόθεση να έχετε δει το X-Men: First Class) , δε θα σας απέτρεπα.

Χρόνης

TV - Bron / Broen

Όσοι διαβάζετε το blog κι όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε πως παρακολουθώ πραγματικά πάρα πολλές σειρές μέσα σε μια σεζόν.

Ειδικά φέτος, έσπασα κάθε προσωπικό ρεκόρ, έχοντας χάσει το μέτρημα, βλέποντας πάνω από 35 σειρές και μίνι-σειρές.

Μπορώ να σας υποδείξω αρκετές από αυτές ως πολύ αξιόλογες, αλλά πραγματικά, αν είναι να διαλέξω MIA, αυτή είναι η δανέζικη/σουηδική (πρωτότυπη) έκδοση του The Bridge ή αλλιώς Bron/Broen .

Σε κάθε ένα από τα δύο σαβ/κα των εκλογών, παρακολούθησα μονορούφι τις 2 σεζόν της σειράς (από 10 επεισόδια των 55 λεπτών η καθεμία), με την ανάγκη μου να μεγαλώνει ολόενα και περισσότερο.
image
Στη γέφυρα των 16 χιλιομέτρων που ενώνει τη Σουηδία με τη Δανία, ακριβώς πάνω στη νοητή γραμμή των συνόρων, ένας άγνωστος αφήνει το  πτώμα μιας γυναίκας. Αμέσως σπεύδουν αστυνομικοί κι από τις 2 χώρες, κι ενώ αρχικά φαίνεται ν’αναλαμβάνει την έρευνα η Σουηδική αστυνομία, το γεγονός ότι το κάτω μέρος του κορμού της γυναίκας είναι στο δανέζικο μέρος της γέφυρας, περιπλέκει την κατάσταση. Έτσι, οι δύο υπηρεσίες αναγκάζονται να συνεργαστούν.

Τους Σουηδούς εκπροσωπεί η ντετέκτιβ Σάγκα Νορέν και τους Δανούς ο Μάρτιν Ρόντε, που δημιουργούν ένα περίεργο/ετερόκλητο δίδυμο.

image

Στα 20 επεισόδια που ακολουθούν, πέραν της πολύ έξυπνης αστυνομικής πλοκής και των ανατροπών ο θεατής γίνεται δέκτης και  της απεικόνισης της καθημερινής ζωής των 2 αυτών σκανδιναβικών κρατών, της νοοτροπίας των ανθρώπων, των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι διάφορες κοινωνικές τάξεις.

Θα έλεγε κανείς πως το κείμενο είναι παρμένο εξ’ολοκλήρου από ένα μοντέρνου τύπου αστυνομικό μυθιστόρημα, που είναι στην ουσία κοινωνικό μυθιστόρημα, αλλά έχει στη “βιτρίνα” του την εξιστόρηση/εξιχνίαση κάποιου εγκλήματος. 

image

Ομολογώ, πως παρότι έχουν περάσει 10 μέρες από τότε που τελείωσα τα διαθέσιμα επεισόδια, το Bron/Broen μου λείπει.  

Μου λείπει το τραγούδι της εισαγωγής, από τους Choir of Young Believers (του Ελληνο-δανού Γιάννη Noya Μακρυγιάννη). Μου λείπει ο ήχος της σουηδικής και της δανέζικης γλώσσας, και ειδικά αυτό το τόσο χαρακτηριστικό “Tak" που θα πεί κάτι σαν "ευχαριστώ". Μου λείπει η χημεία των πρωταγωνιστών και οι εξαιρετικές ερμηνείες τους. Ομολογώ, πως είναι από τις ελάχιστες σειρές που ταυτίστηκα αρκετές φορές μαζί τους. Άλλοτε με τον Μάρτιν, άλλοτε με τη Σάγκα. 

Η ατμόσφαιρα επίσης, είναι υπέροχη. Το ημίφως της βόρειας Ευρώπης μοιάζει τέλειο για να γυριστεί μια τέτοιου είδους σειρά. Αυτό, όμως, που πραγματικά δεν μπορούσα να χορτάσω και που αγωνιούσα συνέχεια να δω, είναι η φωτογραφία της σειράς. Θεωρώ, ότι γενικά το  Bron/Broen είναι από τις σειρές με την καλύτερη φωτογραφία, αλλά ειδικότερα στα αστικά και industrial τοπία, νομίζω ότι οι εικόνες είναι μοναδικές. Εικόνες που αποτελούν τη γέφυρα μεταξύ των διαφορετικών σκηνών και που καταφέρνουν να αποσυμφορίσουν το θεατή από την αγωνία. Στη δεύτερη σεζόν δε, στη φωτογραφία της σειράς υπάρχει και πιο έντονο το υγρό στοιχείο που καθηλώνει το βλέμμα.

image
Δε θέλω να σας πω τίποτε άλλο, ούτε για την υπόθεση ούτε για τους χαρακτήρες. Σας συνιστώ να τα διαπιστώσετε από μόνοι σας και βάζω στοίχημα ότι θα δικαιωθώ για αυτή μου την πρόταση.

Περιμένω λοιπόν

Χρόνης


Statistics
Website Counter