οτι είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε, γευτήκαμε, ζήσαμε κι έκανε τη μέρα μας καλύτερη...

Star Wars

Την προηγούμενη εβδομάδα κάθισα και παρακολούθησα και τις 6 ταινίες της σειράς Star Wars, για να τις φρεσκάρω στη μνήμη μου.  Αλήθεια, αρκετές σκηνές δεν τις θυμόμουν τόσο καθαρά.

Αρχικά τέθηκε το θέμα, με ποια σειρά να τις παρακολουθήσω. Να ξεκινήσω με την παλιά τριλογία ή να τα πάρω κατά αύξοντα αριθμό.  Τελικά, κατέληξα στο να τα δω από το 1 έως και το 6.

Κατέληξα, ότι αυτό βέβαια αφαιρεί λίγο από το μυστήριο, γιατί για μας που είχαμε δει πρώτα τα IV, V και VI τα ερωτήματα ήταν αρκετά και δόθηκαν οι απαντήσεις εκεί γύρω στο 2000 με τη νέα τριλογία. Καλύτερη επιλογή μου φαίνεται μια σειρά τύπου IV, V, I, II, III και τέλος VI .

Εν τέλει, πέρασα πολύ ωραίες 13 ώρες παρέα με τα Star Wars. Μου έκανε πολύ εντύπωση ότι στα μακρινά πλάνα η διαφορά στην τεχνολογία δε φαίνεται ανάμεσα στις 2 τριλογίες. Στα κοντινά, τα οπτικά εφέ από την παλαιότερη τριλογία χτυπάνε πιο πολύ στο μάτι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι επιτυχημένα.

Κατά τη διάρκεια της τηλεθέασης, μου άρεσε η φωτογραφία των ταινιών κι έτσι κράτησα αρκετά στιγμιότυπα από τα 6 μέρη. Δυστυχώς στο blog μπορώ να ανεβάσω μόνο 10 από τις συνολικά 86.

Ελπίζω να σας αρέσουν !

Χρόνης

Dead Poets Society (1989)

Με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο του πολύ αγαπημένου ηθοποιού Robin Williams, ο φίλος Γιώργος, είχε την ωραία ιδέα ως ελάχιστο φόρο τιμής να ανεβάσουμε στο blog αυτήν την ταινία, ολόκληρη και με ελληνικούς υπότιτλους.

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών λοιπόν…

Nick Cave and the Bad Seeds - Higgs Boson Blues

Είναι το κομμάτι που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες.   Εννέα και κάτι λεπτά ενός μακρόσυρτου blues από τον Nick Cave και την παρέα του, από το τελευταίο τους album που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες.

Σχεδόν πάντα όμως, όταν το ακούω το κάνω βλέποντας και το video clip. Μπορεί να μοιάζει απλό, αλλά για μένα αποτυπώνει μέσα σε αυτά τα 9 λεπτά, όλα αυτά που αντιπροσωπεύει το brand name που ακούει στο όνομα Nick Cave and the Bad Seeds.

Παρατηρεί κανείς το video και το τραγούδι και βλέπει διάφορα πράγματα. Τη χημεία ανάμεσα στα μέλη, την τεχνική, το πόσο ακομπλεξάριστα και χαλαρά παίζουν όλοι αλλά ταυτόχρονα πόσο τους αρέσει αυτό που κάνουν. Πρώτος απ΄όλους φυσικά ο Nick, που με τον καιρό ελευθερώθηκε πάνω στη σκηνή και κάνει αυτές τις τύπου χορευτικές κινήσεις, φανερά σε μια προσπάθεια να μεταδώσει αυτό που έχει μέσα του.

Τελικά, το “όλον” του κομματιού, ηχητικά και οπτικά, αποτελεί το απόσταγμα της πορείας αυτής της παρέας, που συνδύασε το ταλέντο με την πολλή δουλειά και που με τα χρόνια είδε τα μέλη της να ωριμάζουν μαζί.

Κι αυτό είναι που έχει καθιερώσει τον Nick Cave και τα εκάστοτε project του στη συνείδηση του μουσικόφιλου κοινού.

Απολαύστε!

Χρόνης

Θερινός Κινηματογράφος - 2. Dirty Harry (1971)

Καλοκαίρι κι ευκαιρία για ταινίες στο μπαλκόνι, η συνέχεια. Πρόσφατα είδα ένα άρθρο για την αληθινή ιστορία του πάνω στην οποία βασίστηκε το Million Dollar Baby του Clint Eastwood κι έκατσα και σκέφτηκα πόσο καιρό έχω να δω το DIrty Harry, την ταινία σταθμός του αγαπημένου ηθοποιού/σκηνοθέτη, σχεδόν πάνω από 20 χρόνια!

Έκανα μια έρευνα και διαπίστωσα ότι εκτός από τη δική μου εντύπωση, η ταινία  θεωρείται σημαντική για την εποχή κι από πολλούς άλλους, που πλέον την χαρακτηρίζουν ως κλασσική.

Έκατσα, λοιπόν, και το ξαναείδα και μ’έψησε τόσο που σας το προτείνω !

Ο ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών Harry Callahan είναι σκληρός, κυκλοφορεί με ένα 45-άρι Magnum πιστόλι ενώ είναι γνωστός στους κύκλους της αστυνομίας για τις ανορθόδοξες μεθόδους που ακολουθεί. Εξ’ου και το ψευδώνυμο του

Στο συγκεκριμένο ντετέκτιβ ανατίθεται η έρευνα για έναν serial-killer με το ψευδώνυμο Scorpio, που σκορπάει τον τρόμο στο San Francisco. Μια υπόθεση πολύ σημαντική και για τον δήμαρχο αλλά και ταυτόχρονα δύσκολη.

Το κυνηγητό μεταξύ των δύο ανδρών ξεκινά, με συνεχείς ανατροπές. Και οι δύο μοιάζουν ασταμάτητοι, ενώ ο επιθεωρητής Callahan δοκιμάζει τα όρια του νόμου, κάτι που ίσως καταλήξει εις βάρος του.

Πριν ξαναδώ την ταινία, θυμόμουν λίγα πράγματα. Το πρόσωπο του ηθοποιού που παίζει τον Scorpio, το πιστόλι του Dirty Harry, το τραγούδι που λέγανε τα παιδιά στο σχολικό. Τελικά, η ταινία είναι γεμάτη σκληρές και δύσκολες ατάκες από τον πρωταγωνιστή της, ο οποίος είναι αληθινά βαρύς και μάγκας και δεν προσποιείται.  

O Clint Eastwood είναι τρομερός! Έχει λίγο “στραβωμένο” πρόσωπο, είναι σκληρός, είναι macho, είναι αμείλικτος… Ταυτόχρονα, δείχνει γενικά μια αίσθηση σιγουριάς, γνωρίζει το “κυνήγι”, γνωρίζει την πόλη του αλλά και πως να “πάρει τον αέρα” (προσπαθώ να μεταφράσω το intimidate) του αντιπάλου του.

Αντιπαραβάλλοντας το Dirty Harry με πιο σύγχρονα αστυνομικά, υπάρχει εμφανώς η έλλειψη τεχνολογίας, και γενικότερα μια (αν μου επιτραπεί) αθωότητα.  Η αστυνομία μοιάζει πιο πρόχειρα οργανωμένη από τώρα, το σενάριο αν γραφόταν σήμερα θα έμοιαζε απλοικό, αλλά ταιριάζει ωραία στην εποχή. Άλλωστε, και ιστορικά, οι πρώτοι serial killer με τους οποίους ασχολήθηκε η Αμερική, εμφανίστηκαν κάπου εκεί, στα τέλη του ‘60 και στη δεκαετία του ‘70.

Μ’αρέσει ιδιαίτερα η μουσική που χρησιμοποιείται, μια μουσική ανάλογη με το Shaft (άλλη επική αστυνομική ταινία της εποχής, με τον Isaac Hayes), που δίνει ρυθμό στην ταινία.

Γενικότερα, μια ταινία καθόλα αξιοπρεπής, που σε συνάρτηση με μερικές άλλες άρχισε να αλλάζει τα αστυνομικά φιλμ. Μια ταινία με περισσότερο σενάριο απ’όσο οι ανάλογες του Charles Bronson, προσωποκεντρική και που σε κάποια σημεία προσπαθεί διακριτικά να σκιαγραφήσει τα πώς και τα γιατί του Callahan.

Απολαύστε !

Χρόνης

Όπερα - Οθέλος του Verdi - Ηρώδειο (29/7/2014)

Τρίτη βράδυ στο Ηρώδειο, τα καταστήματα στην πόλη ακόμα ανοιχτά, η ζέστη αφόρητη, όμως πλήθος κόσμου συνέρευσε (μαζί κι εμείς) για να παρακολουθήσει τη δεύτερη από τις 4 παραστάσεις του Οθέλου του Verdi, μετά την πολύ πετυχημένη κυριακάτικη πρεμιέρα.  

Μπαίνοντας στο θέατρο, το μοντέρνο σκηνικό κέρδισε τις πρώτες εντυπώσεις.
image

Λίγο μετά τις 9 και τέταρτο ο μαέστρος Μύρων Μηχαηλίδης ανέβηκε στη θέση του και σιγά-σιγά ξεκίνησε η παράσταση.

Η πρώτη σκηνή με την καταιγίδα, τα φώτα, το θόρυβο και την πραγματικά πολυμελή χορωδία επί σκηνής, ομολογώ με εντυπωσίασε κι έβαλε το κοινό από το σχεδόν γεμάτο (ελάχιστες κενές θέσεις) Ηρώδειο στο κλίμα. Ενδιάμεσα, η νύχτα είχε κάνει για τα καλά την εμφάνισή της και το σκοτάδι συνόδευσε υπέροχα την ατμόσφαιρα.

Περίπου 3 ώρες αργότερα, το κοινό αποθέωνε με ένα ασταμάτητο χειροκρότημα τους συντελεστές της παράστασης, για αυτό το φανταστικό μουσικοθεατρικό ταξίδι.
image

Ενδιάμεσα,  παρακολουθήσαμε την ιστορία  του Οθέλου ειπωμένη από τον Verdi, να ακολουθεί το ομώνυμο θεατρικό του Shakespeare. Ο Οθέλλος, ο μαύρος στρατιώτης που χάρη στην ανδρεία του καταφέρνει να γίνει στρατηγός, παντρεύεται την αθώα και γλυκιά Δυσδαιμόνα, αλλά ωθείται από τον  ραδιούργο Ιάγο να τη στραγγαλίσει,  έχοντας πειστεί ότι τον απατά με το λοχαγό του, τον Κάσσιο.  

Μαζί με το εξαιρετικό σκηνικό και τα κουστούμια (που μαζί και με τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Γιάννης Κόκκος), ξεχώρισε κι ο πολύ ταλαντούχος βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς, ο οποίος απέσπασε από μένα το πιο θερμό μου χειροκρότημα. Άλλωστε, οι βαρύτονοι είναι συνήθως λίγο “ριγμένοι” στους ρόλους και στην προβολή, αλλά ο συγκεκριμένος βαρύτονος το άξιζε και με το παραπάνω.

Επίσης, ο μαέστρος Μύρων Μιχαηλίδης ήταν τρομερός, πολύ κινητικός, κυριολεκτικά μέσα στο έργο. Υπήρξαν στιγμές που κοιτούσα μόνο αυτόν για ολόκληρα λεπτά και ζήλευα το πάθος του.  Όσον αφορά στους δύο πρωταγωνιστές, ο Antonello Palombi ήταν πολύ εκφραστικός ως Οθέλλος, πολύ γλυκός στους “λυγμούς”, εκεί που “σπάει” η φωνή, ωραίες χαμηλές αλλά χωρίς τη φωνή στα fortissimo που θα σε καθήλωνε. Η Celia Costea στο ρόλο της Δυσδαιμόνας είχε έναν εξαιρετικό μονόλογο λίγο πριν το τέλος, ήταν πολύ καλή κινησιολογικά αλλά δεν τη βοήθησε κι ο ρόλος της να μας “μαγέψει”.
image

Εν τέλει, ομολογώ πως παρά τον ενθουσιασμό μου για την όπερα, ανεβαίνοντας χθες στο Ηρώδειο είχα αρκετές αμφιβολίες. Αφενός οι τελευταίες μου παραστάσεις ήταν από το θέατρο Ολύμπια, που νομίζω δεν κάνει για όπερα, ενώ και γενικότερα οι τελευταίες παραγωγές στην Ελλάδα δεν ήταν πολύ ικανοποιητικές (κυρίως στο κομμάτι σκηνικά/κουστούμια). Τέλος, είχα και τις ενστάσεις μου για μια παράσταση όπερας σε ανοιχτό χώρο. Το Ηρώδειο και ο Οθέλλος όμως κέρδισαν το στοίχημα. Η παραγωγή είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ο ήχος στο Ηρώδειο πάρα πολύ καλός, το έργο ταίριαξε στο χώρο απόλυτα.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι για έναν άνθρωπο του μεγέθους μου, το Ηρώδειο (ειδικά με τόσο κόσμο) είναι λίγο άβολο, ενώ κι η ζέστη ήταν πραγματικά υπερβολική.

Όσοι πιστοί προλαβαίνετε να παρακολουθήσετε τις δύο τελευταίες παραστάσεις απόψε και αύριο βράδυ για να χειροκροτήσετε κι εσείς στο τέλος μια τόσο ωραία προσπάθεια και μια τόσο αξιόλογη παραγωγή.  

Χρόνης

Υ.Γ.: Όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε την αγάπη μου για την όπερα κι όσοι με δικιά μου παρακίνηση το αποφασίσετε, να θυμάστε πάντα τη συμβουλή μου, να παρακολουθείτε όπερα από Ιταλό συνθέτη. Έτσι και στον Οθέλο, ο Verdi πέραν του  καλού σεναρίου, έχει γράψει πραγματικά μια απίθανη μουσική, με συνεχείς εναλλαγές στο ρυθμό και την ένταση, προκειμένου να αποτυπώσει τον ψυχισμό των ηρώων του αλλά και την ένταση της στιγμής.

Κινηματογράφος - Expendables 3 (2014)

Οι Expendables ξεκίνησαν σαν ένα reunion πρωταγωνιστών ταινιών δράσης της δεκαετίας του ‘80 (κυρίως) και του ‘90, κάτι σαν ένας φόρος τιμής σ’εκείνες τις ταινίες αλλά και ανάμνησης για εμάς, που ήμασταν τότε παιδιά και πλέον περάσαμε τα 30 (και κάποιοι τα 40).

Ο Sly Stallone επανήλθε δυναμικά τα τελευταία χρόνια,  και μετά τις πετυχημένες εισπρακτικά 2 πρώτες προσπάθειες, έκανε και μια 3η μόλις φέτος.


Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή, στην πρώτη ταινία ένιωσα αυτήν τη γλυκιά ανάμνηση των εποχών που ήμουν μικρός και ο Rambo ή οι ταινίες του Arnie μου μοιάζανε απίθανες και μ’εντυπωσίαζαν.  Στη δεύτερη, ο Sly το πήγε ένα βήμα παραπέρα, με τους πρωταγωνιστές να έχουν ατάκες έντονου αυτο-σαρκασμού (ακόμα και ο Chuck Norris είπε ανέκδοτο για τον εαυτό του).

Στην τρίτη ταινία, έχουμε έναν συνδυασμό των πρώτων δύο. Μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών (Harrison Ford, Antonio Banderas, Mel Gibson, Wesley Snipes) εμφανίζονται ως guest δίπλα στο βασικό καστ (Stallone, Statham, Lundgren, Jet Li, Schwarzenegger). Oι Expendables εκτελούν αποστολές με το θρυλικό αεροπλάνο τους να αποτελεί το σημείο αναφοράς.


Ο κακός της ταινίας, είναι βίαιος, άπληστος κι άδικος.  Οι ατάκες "ματσίλας" και ανδρισμού είναι συχνές. Οι σκηνές δράσεις έχουν συνεχόμενες εκρήξεις, αμέτρητες σφαίρες, άπειρους κομπάρσους που πεθαίνουν σχετικά εύκολα μπροστά στο ατέλειωτο skill των πρωταγωνιστών, η αγωνία διατηρείται, παρότι όλοι ξέρουν (ελπίζουν) ποιος θα νικήσει.

Προφανώς και δε μιλάμε για ένα αριστούργημα, για μια ταινία πρωτότυπη, που θα σαρώσει τα βραβεία, με ερμηνείες που καθηλώνουν και μ΄ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές. Μιλάμε για μια ταινία, όμως, για μένα πιο action από τις προηγούμενες 2, με πολύ διευρυμένο καστ, με μερικά νέα πρόσωπα  που ανανεώνουν το ενδιαφέρον αλλά κυρίως για μια ταινία που θα ικανοποιήσει όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το Commando, τον Κυνηγό και το Rambo 3 στο Αφγανιστάν . (ναι οκ, το πρώτο Rambo ήταν καλύτερο)


Νομίζω οι κυρίες μπορούν να προσπεράσουν το συγκεκριμένο post, όμως οι συνομήλικοί μου θα εκτιμήσουν  το  Expendables 3 και θα περάσουν ευχάριστα το 2-ωράκι με μια μπυρίτσα .

Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες μέσα στον Αύγουστο, κυκλοφορεί όμως ήδη στο διαδίκτυο…

Χρόνης

TV - House of Cards

Απέφευγα συνειδητά να καθίσω να παρακολουθήσω το House of Cards εδώ και καιρό παρότι αρκετοί άνθρωποι που εμπιστεύομαι με είχαν πείσει ότι αξίζει. 
 
Κυρίως το απέφευγα γιατί ήθελα να του αφιερώσω την προσοχή που χρειαζόταν αλλά και να έχει 2 σεζόν τελειωμένες, για να έχω αρκετό υλικό. 
 
Μόλις προχθες τελείωσα με την πρώτη σεζόν και μάλιστα άργησα να γράψω για τη σειρά, γιατί ήδη από τα πρώτα 2-3 επεισόδια ξέρεις τι βλέπεις. Βλέπεις μία τρομερή προσωποκεντρική σειρά
 
Ο Francis Underwood (Kevin Spacey) είναι γερουσιαστής κι έχει βλέψεις να γίνει κάτι περισσότερο. Στην αρχή της σεζόν, o Πρόεδρος και οι σύμβουλοί του δεν τον επιλέγουν για τη θέση του Secretary of the State. Έτσι, ο Frank αποφασίζει να αποδείξει ότι όλοι αυτοί είχαν λάθος και παίρνει το πολιτικό παιχνίδι στα χέρια του. 
 
Στα 13 επεισόδια της πρώτης σεζόν, κάθε στιγμή τους δικαιώνει κι ενισχύει τα 2 βασικά χαρακτηριστικά του Underwood: είναι τρομερά ευφυής (αλλά ταυτόχρονα κοινωνικός) και κυρίως είναι α δ ί σ τ α κ τ ο ς !
 

Προκειμένου να πετύχει το οτιδήποτε, ο Underwood διατίθεται να να κάνει τα πάντα, να καταστρέψει ζωές/συνειδήσεις/θέσεις εργασίας κι όλα αυτά με τον ίδιο να μη δείχνει τον παραμικρό δισταγμό και χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες στους άλλους. Ταυτόχρονα, καταφέρνει πολλές φορές να οδηγεί τον συνομιλητή του να διατυπώσει την ιδέα που είχε αυτός στο μυαλό του και να την κάνει να φανεί ως δική του…
 
Ίσως θυμάστε ότι κάτι ανάλογο είχαμε δει και στο Boss (για το οποίο είχαμε μιλήσει ΕΔΩ), αλλά στο House of Cards η κλίμακα είναι διαφορετική και πολύ μεγαλύτερη. 
Κάποιοι βλέπουν στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή τον “ηγεμόνα” του Μακκιαβέλλι. 
 
Ο Underwood επίσης έχει άλλα 3 μεγάλα όπλα.
- τρομερή γνώση όλων των πολιτικών προσώπων και των “ευαίσθητων σημείων τους”, κάτι που του επιτρέπει τη δυνατότητα να αλλάζει τακτική αν κάτι δεν του βγει όπως θέλει
- ο ίδιος δεν έχει κάποια σημεία πίεσης για τα οποία μπορεί κάποιος να τον εκμεταλλευτεί
- τη σύζυγό του, που τον καταλαβαίνει απόλυτα. Σ’αυτο το σημείο, ομολογώ πως στην αρχή της σειράς απορούσα γιατί όλοι εστιάζανε στον Underwood και αφήνανε την κυρία Underwood (Robin Wright) στο περιθώριο. Η σύζυγος λοιπόν, στέκεται δίπλα του και τον βοηθάει να επιτύχει τους στόχους του, οι οποίοι γίνονται στόχοι του ζεύγους. Η ίδια είναι πιο διαλλακτική κάποιες φορές, επίσης, παρ’όλο το δυναμισμό της, στην πορεία αποδέχεται το δεύτερο ρόλο. 
 
Το να σχολιάσουμε τις ερμηνευτικές δυνατότητες του Kevin Spacey μου μοιάζει άκομψο. Στο πλάι του, η Robin Wright καταφέρνει να είναι παγωμένη αλλά και γοητευτική, αμείλικτη αλλά και κρυφά ευαίσθητη. Ενδιαφέρουσα και η ερμηνεία της Kate Mara, θα ήθελα κάτι παραπάνω…
 

Ανακεφαλαιώνοντας, στο House of Cards, ο χαρακτήρας που ονομάζεται Francis Underwood αποτυπώνει στο έπακρο τον πολιτικό που θα κάνει τα πάντα, θα πατήσει επί πτωμάτων, προκειμένου να επιτύχει αυτό που θέλει. Αυτό, υποστηριζόμενο από ένα καλογυαλισμένο σενάριο, ερμηνείες υψηλού επιπέδου, υψηλό ρυθμό που κρατάει τον θεατή κι ανατροπές. Ανατροπές, όμως, που απλά οδηγούν σε παρακάμψεις, γιατί ο στόχος έχει καθοριστεί από τον Underwood και όλοι θα αναγκαστούν να το αποδεχτούν. 
 
Απλά εξαιρετικό, μη το χάσετε
Χρόνης

Θερινός κινηματογράφος - 1. La fille sur le pont (1999)

Είναι καλοκαίρι, τα βράδια καθόμαστε λίγο πιο αργά, κι αν αντέχουμε θέλουμε να δούμε και μια ωραία ταινία. Αν δεν μπορούμε να πάμε σε ένα θερινό σινεμά, μπορούμε να φέρουμε το σινεμά στο σπίτι. Βγάζουμε το laptop στο μπαλκόνι, έχουμε καλή παρέα, πιάνουμε και καμιά μπύρα κι είμαστε έτοιμοι.

Γι αυτό κι εγώ θα σας προτείνω ωραίες ταινίες για αυτά τα υπόλοιπα καλοκαιρινά μας βράδια, χωρίς πολλά λόγια.

Αρχή κάνουμε με το ασπρόμαυρο πόνημα που ακούει στον τίτλο "La fille sur le pont" (το κορίτσι στη γέφυρα) . Ο Daniel Auteuil είναι ένας βιρτουόζος με τα μαχαίρια. Συμμετέχει σε φεστιβάλ, σε τσίρκα και σε μεγάλες εκδηλώσεις και πετάει μαχαίρια προς ένα τροχό στον οποίο είναι δεμένη μια κοπέλα. Κάποιες φορές ο τροχός γυρίζει κιόλας, κάποιες άλλες ο Daniel έχει δεμένα τα μάτια του.

Ένα βράδυ, σε μια γέφυρα του Σηκουάνα στο Παρίσι, ο Daniel σώζει την Vanessa Paradis από πνιγμό/αυτοκτονία. Αυτή αποφασίζει να τον ακολουθήσει και να γίνει η συνεργάτις του επί σκηνής.

Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια περίεργη σχέση. Θα’λεγε κανείς πως  η έλξη ανάμεσά τους περνάει από τον έναν στον άλλο σε συνεχείς ανομολόγητες καταστάσεις.

Πολύ αποφασιστικός ο Daniel Auteuil, γοητευτική/ευαίσθητη και δροσερή η Vanessa Paradis.

Η ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα βοηθάει πολύ στη δραματοποίηση.

Το "Who will take my dream away" της Marianne Faithful στοιχειώνει τον ακροατή. Η σκηνή με τη Vanessa να ποζάρει στον τοίχο και τον Daniel να της πετάει μαχαίρια είναι καθηλωτική.

Καλή θέαση !

Χρόνης

Υ. Γ. : Μέχρι να έρθει η δεύτερη επιλογή, μπορείτε να βρείτε κι άλλες ιδέες στο Cinéphile αφιέρωμα  !

Bryan Adams

Με εξαίρεση το χθεσινό post, είμαι σε φάση αναπόλησης και θέλω να βάλω και το blog σε μια ανάλογη κατάσταση. Ψάχνω συνεχώς ιδέες κι αφορμές για να γυρίζω πίσω.

Συμπτωματικά, τον τελευταίο καιρό άκουσα 2 διαφορετικές ειδήσεις για έναν αγαπημένο τραγουδιστή από τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, τον Bryan Adams, ο οποίος ξαναξεκίνησε μια τύπου παγκόσμια τουρ, ενώ ταυτόχρονα έμαθα πως είναι κι ένας παγκοσμίου φήμης και πολύ επιτυχημένος φωτογράφος !

Μάλιστα, πλέον η φωτογραφία έχει περάσει σε πρώτο πλάνο, με τον Bryan να έχει κάνει εκθέσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου, να έχει κερδίσει βραβεία και να έχει συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους οΙκους μόδας και τραγουδιστές. Πολλά περισσότερα για το έργο του μπορείτε να δείτε ΕΔΩ στο επίσημο site.

Παράλληλα, ο Καναδός άνθρωπος της τέχνης, συνεχίζει το φιλανθρωπικό του έργο (κυρίως στον τομέα της μόρφωσης παιδιών ανά τον κόσμο) αλλά και τη μάχη του για τα δικαιώματα των ζώων.

Ένας Bryan Adams με τον οποίο ουσιαστικά μεγαλώσαμε και που κομμάτια όπως το Everything I do σημάδεψαν την παιδική μας ηλικία και τα πάρτυ στο δημοτικό. Με την πολύ χαρακτηριστική λίγο βραχνή φωνή του και κυρίως τις μπαλάντες του να έχουν αφήσει εποχή. Λίγα χρόνια αργότερα από το Waking up the Neighbours (όπου βρίσκεται το Everything I do) ήρθε και ο δίσκος So far so Good, ένας δίσκος ανθολόγιο του καλλιτέχνη μέχρι τότε, μαζί με το καινούριο Please forgive me, ένα καταπληκτικό cd που κοσμεί τη συλλογή μου.

Στα μουσικά νέα, το Σεπτέμβρη ο Bryan θα βγάλει ένα καινούριο album με τίτλο Tracks of my years στο οποίο θα υπάρχουν αγαπημένα κομμάτια άλλων καλλιτεχνών σε διασκευές κι ένα καινούριο τραγούδι.

Όσο για το video που διάλεξα, ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να διαλέξω ένα, αφού αγαπώ πολλά κομμάτια του Adams. Επέλεξα αυτό, το Do i have to say the words που ίσως να είναι λίγο λιγότερο γνωστό από τα άλλα στην extended version των 6 λεπτών

Χρόνης

New TV Series Καλοκαίρι 2014

M’αρέσει πολύ που πλέον η σεζόν για τις τηλεοπτικές σειρές δεν κάνει κενά, αλλά υπάρχουν κάθε 3-4 μήνες πακέτα με κύκλους που ξεκινούν.

Κάπως έτσι, στα τέλη Ιουνίου και στις αρχές Ιουλίου έκαναν την εμφάνισή τους αρκετές καινούριες σειρές, όλων των ειδών, με πρωταγωνιστές γνωστούς ηθοποιούς του Hollywood.

Από τη συγκεκριμένη περίοδο ξεχώρισα 6 (+ 1), οι οποίες όλως τυχαίως μπορούν να χωριστούν σε 3 δυάδες.

Αρχικά, έχουμε τις δύο σειρές με έντονο το μεταφυσικό στοιχείο και με κοινή συνισταμένη την παρουσία αγγέλων και δαιμόνων.
image
Από τη μία έχουμε το Dominion, ένα post-apocalypse show το οποίο αποτελεί μια άτυπη συνέχεια της ταινίας Legion (με τον Paul Bettany). Οι άνθρωποι έχουν περιοριστεί σε καλά φρουρούμενες πόλεις, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ αποτελεί σύμμαχό τους, αλλά άγγελοι του σκότους παραμονεύουν. Με αρκετούς ηθοποιούς γνωστούς από σειρές να παίζουν, ο πιλότος φάνηκε ελπιδοφόρος.
image
Ένα βήμα καλύτερο μοιάζει το Constantine, επίσης βασισμένο στην ομότιτλη ταινία (με τον Keanu Reeves) και πρωταγωνιστή τώρα τον Matt Ryan. Ο πιλότος αυτής της σειράς διέρευσε κι άρεσε, δημιουργώντας προσδοκίες. Η σειρά όμως θα προβληθεί από τον Οκτώβρη και μετά.
image
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν δύο σειρές sci-fi αλλά χωρίς μεταφυσικά. Από τη μία, η Halle Berry στο Extant  περνάει στη μικρή οθόνη στο ρόλο μιας γυναίκας που γυρνάει στη γη μετά από 13 μήνες στο διάστημα και προσπαθεί να βρει ξανά τους ρυθμούς της στην καθημερινότητα και στην οικογένειά της. Όμως, κάτι συνέβη στο διάστημα και αυτό απασχολεί και την ίδια όσο και τους ανωτέρους της στη δουλειά και προσθέτει μυστήριο… Τοποθετημένη στο κοντινό μέλλον, με την τεχνολογία να έχει προοδεύσει, πέραν των fictional θεμάτων η σειρά θίγει και κάποια ερωτήματα σε σχέση με την τεχνολογία και τη χρήση της.
image
Από την άλλη, ένας ιός προκαλλεί πανδημία στον πλανήτη. Η ιολόγος Rhona Mitra κάνει κάποιες έρευνες στον Αρκτικό κύκλο ούσα επιβάτης ενός πλοίου του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού. Όταν η ώρα για επιστροφή φτάσει, οι επιβαίνοντας στο πλοίο μαθάινουν για τις καταστροφικές συνέπειες του ιού και ξεκινούν να αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το πλοίο όμως που επιβαίνουν είναι η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας στο The Last Ship.
image
Κλείνουμε με τις 2 πιο ενδιαφέρουσες για μένα σειρές που έχουν ως κεντρική θεματική τη Μέση Ανατολή.  Η Maggie Gyllenhall είναι η The Honourable Woman και η  πρόεδρος μια Ισραηλινής εταιρείας που προσπαθεί να φέρει την ευημερία στην περιοχή, μέσα από την πρόοδο και των Παλαιστίνιων. Έτσι, στις επιχειρηματικές της δραστηριότητες εμπλέκει ανθρώπους και από τις δύο μεριές, προσπαθώντας να αποφεύγει να συνεργάζεται με φανατικούς και προωθώντας ένα πολιτισμένο μοντέλο ειρηνικής συνύπαρξης. Όπως καταλαβαίνετε, η δραστηριότητα αυτή δεν είναι αρεστή σε όλους και δημιουργεί εχθρούς και στις δύο μεριές, εχθρούς που δε διστάζουν να προβούν σε ακραίες πράξεις. Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα σειρά, αναμένουμε να δούμε αν θα αποφύγει την αγιοποίηση κάποιας μεριάς.
image
Μένουμε στη Μέση Ανατολή για την καλύτερη (ως τώρα τουλάχιστον) σειρά το Tyrant. Ο Barry ζει στις Η.Π.Α. κι εργάζεται ως παιδίατρος. Είναι παντρεμένος κι έχει και 2 παιδιά. Όμως ο Barry είναι και ο δεύτερος γιος ενός εκλεγμένου δικτάτορα ενός κρατιδίου στη Μέση Ανατολή, έχει όμως κόψει τους δεσμούς με την οικογένειά του. Παρ’όλα αυτά, πείθεται να ταξιδέψει στη γενέτειρά του για τον γάμο του ανηψιού του, μετά από πιέσεις της συζύγου του και σε μια προσπάθεια των γύρω να τα ξαναβρεί με τον πατέρα του. Κατά την παραμονή τους στη χώρα, ο Barry θα ξαναθυμηθεί σκληρές σκηνές της παιδικής του ηλικίας αλλά και θα κληθεί να πάρει σημαντικές αποφάσεις για ένα ολόκληρο κράτος. Νομίζω ότι είναι η πιο ιντριγκαδόρικη σειρά, με τρομερή φωτογραφία της Μέσης Ανατολής κι ένας πρωταγωνιστή πολύ καλό, των Adam Rayner. Στο πλάι του και ο πολύ αγαπημένος Ashraf Barhom, από το Kingdom και το Agora.
image
Στο +1, θα μπορούσε κανείς να βάλει το F (το Flash δηλαδή). Την ιστορία του πολύ γνωστού ήρωα της Marvel που θα κληθεί να βάλει κι αυτός το λιθαράκι του στο να κάνει αυτόν τον κόσμο καλύτερο. Με πολύ πετυχημένο πιλότο και με παρουσία έκπληξη του Arrow, για όσους παρακολουθούν και τη συγκεκριμένη σειρά.
image


Κι ενώ κάπου εδώ θα τελείωνα, νομίζω ότι πρέπει να αναφερθούμε και στο The Strain, τη νέα σειρά που έκανε ντεμπούτο χθες το βράδυ, με σκηνοθέτη τον Guillermo del Toro και ενθουσιώδεις ως τώρα κριτικές.  Άποψη θα έχω σύντομα, αλλά έχετε το υπόψιν.

Χρόνης

Agustin Lucas - Νούμερο 10

Συμβαδίζει άραγε το ποδόσφαιρο με τη ποίηση ; Μπορούμε να φανταστούμε ένα ποδοσφαιριστή να έχει παράλληλα με τις αθλητικές του δραστηριότητες και καλλιτεχνικές αναζητήσεις και προβληματισμούς ;

Είναι λίγο δύσκολο αλλά συμβαίνει στην Ουρουγουάη. Χώρα με πλούσιο πολιτιστικό υπόβαθρο με μεγάλη παραγωγή ποιητών και συγγραφέων δυσανάλογη του μικρού της πληθυσμού. Εκεί ζει και εργάζεται ο Αgustin Lucas, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ποιητής με δυο μυθιστορήματα στο ενεργητικό του.

Φανερά επηρεασμένος από τη μια του ιδιότητα, ο Agustin Lucas μας παρουσιάζει μια διαφορετική προσέγγιση στα εσώψυχα ενός ποδοσφαιριστή. Λιγότερο φανταχτερή από τις εικόνες που μας εμφανίζει το Μουντιάλ και σίγουρα πιο κοντά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας στη ζωή. Πάθη και αδυναμίες δεν εξαιρούν κανένα.

Το Νούμερο 10 λοιπόν, τo δέκα με τόνο , το δέκα το καλό, το σπαθί, το δέκα… Bo Derek. Όλα για να δούμε το δέκα τυπωμένο στη πλάτη μας


Μεταξύ ενός και δυο, αγάπη και χαρτιά,
 πάντα διαλέγω το δυο
και στο τέλος καταλήγω λουλούδι που το κλαίνε.

Ο άλλος παίκτης δηλώνει κόντρα,
και εγώ παραδίνομαι στη γαλήνη μου,
πάντα ξυπνούσα νωρίς.

Δεν θέλω να παίξω παιχνίδια που είδη εχω παίξει
παλιά κόλπα που οδήγησαν στην απογοήτευση.
Ανεβαίνω σε λεωφορεία που τρέχουν
ανά δυο προς τις φωνές με λεπτομέρεια λεπτού.

Δεν ξερω πως συνήθισα τη σαπουνόπερα νωρίς το πρωί.
Στο τέλος έχασα, κλειδιά , κότσια, καρδιά,
Και στη τελευταία συναλλαγή έχασα ακόμα και τον αναπτήρα μου

Τώρα γύρισα πάλι στο να ακούω,
ζητώντας φωτιά σε ένα πορνείο,
κουρασμένος από εκατοντάδες ώρες πήγαινε έλα
ένα κακό ουίσκι μπορεί να ενεργοποιήσει νεκρές επιθυμίες σε αυτό τον αρλεκίνο

Δε σε πιστεύω, κουτί πούρων,
που με άκουσες να μιλώ χωρίς τέλος,
δε σε πιστεύω, φτηνό ουίσκι, και εσύ ένοχο ήσουν.

Χάσου από τα μάτια μου

Δεν έχει σημασία τι χρώμα είναι η φανέλα
τσαλακωμένη να είναι και είναι στη μόδα

Mike Saltas

Υ.Γ Η μετάφραση από τα αγγλικά έγινε από την αφεντιά μου. Γι αυτό ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για την όποια αστοχία, αυθαιρεσία ή απόκλιση από το αρχικό κείμενο

Californication - The End…

Προχθές αργά το βράδυ, την ώρα που η εθνική έδινε τη μάχη της στα γήπεδα της Βραζιλίας, ήρθε και το οριστικό (και καθυστερημένο κατά μία σεζόν) τέλος του πραγματικά λατρεμένου μου Californication, μετά από 7 σεζόν.


Στα 7 χρόνια της πορείας του, ο καταραμένος συγγραφέας Hank Moody (David Duchovny) καταπιάνεται με τα πάντα στον επαγγελματικό τομέα, ενώ στην προσωπική του ζωή αποσκοπεί στο να βρει την Ιθάκη του σε μια “βαρετή” κι ευτυχισμένη ζωή γεμάτη καλό σεξ, με την Karen. Στην πορεία του αυτή, έχει ως συμπαραστάτη και πιστό σύντροφο τον αδελφικό φίλο και ατζέντη του Charlie Runkle (Evan Handler), την αληθινά μεγάλη μορφή αυτής της σειράς, ένα πραγματικά υπερφυσικό μωρό…

"in the end , it’s all about her". 


Στην πορεία αυτή ο Hank κάνει σεξ με έναν αναρίθμητο αριθμό γυναικών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι πολύ sexy, πίνει, κάνει τα απαραίτητα ναρκωτικα, πετάει τις ατάκες σα βροχή και ζει στιγμές άκρατου παλιμπαιδισμού με τον Charlie.

Wine is good but whiskey is easier

Όμως, πίσω από αυτό το φανταχτερό περιτύλιγμα, αν κάποιος δεν περιοριστεί σε αυτό θα δει ότι τελικά το Californication είναι η ιστορία ενός συναισθηματικά χαμένου ανδρός που έχει καλές προθέσεις (που από μόνες τους δε φτάνουν) αλλά υποπίπτει συνεχώς σε λάθη ή σε παρεξηγήσεις που καταλήγουν εις βάρος του, λόγω του βεβαρυμένου παρελθόντος του.

There is no right or wrong. Just the consequences of your actions.

Στις 7 σεζόν του Californication είναι σίγουρο πως κάποιος θα έχει πάμπολλες στιγμές πηγαίου γέλιου, μερικές φορές αρκετά κάφρικου, μερικές πραγματικά πολύ ευαίσθητες σκηνές, πολύ Ροκ και ασταμάτητο οφθαλμόλουτρο.


Ειδικά οι πρώτες 3 σεζόν και η 6η, είναι μια συνεχόμενη απόλαυση. Μετά τις πρώτες 3 σεζόν, η σειρά μπορεί να έκανε κάμψη, αλλά ήταν φανερό πια πως εστίαζε στον συναισθηματικό κόσμο του Hank και στην προσπάθεια του να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται, αρχικά τον εαυτό του και στη συνέχεια τη σχέση του με τις 2 γυναίκες της ζωής του, τις οποίες πληγώνει συνεχώς. Η 6η σεζόν, αναμενόταν να είναι η τελευταία και κυλάει σε ρυθμούς όπως οι αρχικές. Ο ενθουσιασμός του κοινού και τα άλυτα ζητήματα, οδήγησαν στην 7η και τελευταία, με ξεκάθαρο σκοπό το κλείσιμο. Άλλωστε και ο ίδιος ο Hank δηλώνει ότι είναι “sucker for happy endings" αλλά ξέρει πως είναι δύσκολο.

Fourteen years ago, “I love you” was more than enough. It was almost revolutionary. And now… I don’t know. They’re just words. I mean, I know you mean them, but Hank I don’t know what they mean to you.


H Porsche με το ένα σπασμένο φως, οι φορές που ο Hank αγκαλιάζει τον Charlie, οι φάσεις που ο Hank κοιτάει όλο λατρεία την Karen και το κρύβει πίσω από άκομψες ατάκες, οι συζητήσεις με την Becca (αλήθεια, πως μπορεί αυτό το κορίτσι να είναι κόρη του Hank και της Karen ;), οι αιχμηρές ατάκες του Marci-pan, τα "mother-fuckeeeer" με λεπτή φωνή, η Sue Collini (Kathleen Turner), η ξανθιά μούσα της 6ης σεζόν, o Rob Lowe,  το πρώτο επεισόδιο (που έχω δει ίσως και 15 φορές) και τόσα και τόσα άλλα, ομολογώ πως θα μου λείψουν.


Χρόνης

Ayla Dikmen - Anlamazdin

Έχω μπει σε ένα mood νοσταλγικό, έτσι κάπως αναπολώ τα παλιά ή ασχολούμαι με ταινίες και μουσικές περασμένων δεκαετιών. Μια ιδέα για ραδιοφωνική εκπομπή (πριν το επικό κλείσιμο του Queen) που έμεινε στα χαρτιά, ήταν ένα βράδυ με μουσικές από τούρκικες ταινίες, που μου έχουν κάνει εντύπωση.

Στο cinéphile αφιέρωμα έχουμε ήδη μιλήσει για το Issiz Adam (ΕΔΩ) και για το υπέροχα διαλεγμένο OST της ταινίας.

To Anlamazdin  είναι ένα τραγούδι χωρισμού. Η Ayla Dikmen είναι πληγωμένη. Ο πρώην καλός της, δεν ανταποκρίθηκε στις υποσχέσεις του κι έφυγε. Ωστόσο αυτή, ακόμα και σ’αυτές τις δύσκολες στιγμές του εύχεται ευτυχία, αν και νιώθει μόνη, πονάει και σκέφτεται πως δεν την κατάλαβε ο άνθρωπος που αγαπά.  Ο χρόνος θα τα γιατρέψει όλα και μια καινούρια αγάπη θα έρθει να γεμίσει το κενό.

Ένα τραγούδι από τη δεκαετία του 1970, που θα ταίριαζε με αρκετά ελληνικά της εποχής ή και της δεκαετίας του 1980, για παράδειγμα με τραγούδια του Αι-Γιάννη του Πάριου (προστάτη του έρωτα). Εγώ πάντα το ταιριάζω στο μυαλό μου με το αξεπέραστο “Νύχτα είναι θα περάσει” της Αλέκας Κανελλίδου.

Τέλος, προτίμησα να σας βάλω αυτό το video που έχει και τους στίχους στα αγγλικά, προκειμένου να μπείτε κι εσείς καλύτερα στο νόημα.

Απολαύστε

Χρόνης

Του Κλήδονα

Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι του Σταμάτη Κόκκοτα που λέει ” Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές,/ του Άη Γιάννη/ Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μού λες...” ή στην Οδό αριστοτέλους: “και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους, τ’Αη Γιάννη θα’τανε θαρρώ

Αυτό συμβαίνει ακόμα στις μέρες μας (όχι πολύ συχνά δυστυχώς πια) κάθε καλοκαίρι στις 23 του Ιούνη, παραμονή της γιορτής του Αη Γιάννη του Κλήδονα και αν θυμάμαι καλά, μεταξύ άλλων καίνε και το στεφάνι της Πρωτομαγιάς.
   
Όταν ήμουν μαθητής, κάθε καλοκαίρι, η συγκεκριμένη νύχτα σήμαινε μια άτυπη αρχή του καλοκαιριού, αφού στο Πάρκο των Χαμένων Πατρίδων μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και ανάβαμε τη δική μας φωτιά και αφού την κάναμε αρκετά ψηλή, ξεκινούσαμε να πηδάμε από πάνω

Την τελευταία φορά που κάναμε κάτι ανάλογο (ήμουν κάπου 16-17 χρονών), μια πολυκατοικία χτιζόταν δίπλα από το πάρκο και για τη φωτιά μας πήραμε τις άδειες παλέτες από τα τούβλα και καταφέραμε στο τέλος να έχουμε μια φωτιά που ξεπερνούσε σε ύψος τις μπασκέτες !

Δε μου αρέσει να γίνομαι παρελθοντολάγνος, αλλά ήταν ωραίες εκείνες οι εποχές. Μια παρέα 7-8 παιδιών έβαζε φωτιά σε μια γωνία του πάρκου και στο τέλος δεκάδες άνθρωποι από τις γύρω πολυκατοικίες, που στην πλειοψηφία δεν τους γνωρίζαμε, ερχόντουσαν κι αυτοί μαζί μας για να τιμήσουν κι αυτοί το έθιμο. Χωρίς φόβους, χωρίς φωνές, μια γειτονιά ολόκληρη, σε μια μεγάλη πόλη μαζευόταν γύρω από τη φωτιά

Βέβαια τότε, αυτό που ζούσαμε ήταν ατέλειωτα και ξένοιαστα καλοκαίρια και χειμώνες που είχαν μόνο σκοπό να οδηγήσουν στο επόμενο, καλύτερο και πιο χαρούμενο καλοκαίρι. Τότε που ακόμα μετρούσαμε μπάνια και παγωτά

Ενώ τώρα, όπως λέει κι ένα τραγούδι από τα πολύ πρώτα που θυμάμαι : ” τα καλοκαίρια μας μικρά, κι ατέλειωτοι χειμώνες"…

Χρόνης

Cinéphile - Forrest Gump (1994)

Δε μου αρέσουν γενικά οι λίστες του τύπου ” ποιες είναι οι 5 αγαπημένες σου ταινίες “,  ” ποια 10 albums θα έπαιρνες μαζί σου σε ένα ξερονήσι ” κτλ κτλ.

Ωστόσο, σχεδόν όλες τις φορές που κλήθηκα να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση,  πάντα υπολόγιζα το Forrest Gump ανάμεσα στις πολύ αγαπημένες μου ταινίες (και το “Κάτι σαράβαλες καρδιές" στα albums).
image
Μια ταινία που πρωτοείδα στο σινεμά το 1994, και 20 χρόνια μετά με ιδιαίτερη χαρά θα καθίσω να την παρακολουθήσω για 100η φορά ολόκληρη. Μια ταινία, που μετά από 20 χρόνια τριβής μαζί της, έχει γίνει κτήμα μου.

Το να μιλήσω για την πλοκή της ταινίας μου φαίνεται ανούσιο, αφού οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) την έχετε δει αρκετές φορές. Ο Eric Roth  μετουσιώνει σε κινηματογραφικό σενάριο το βιβλίο του Winston Groom και ο Robert Zemeckis σκηνοθετεί υπέροχα μια ολόκληρη τεσσαρακονταετία και βάλε, γεμάτη με σημαντικά ιστορικά γεγονότα για τις Η.Π.Α. (και όχι μόνο), μέσα από τα μάτια ενός γλυκού κι ευγενούς “χαζούλη”.
image
Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτητής, εκεί στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, είχα κάτσει ένα μεσημέρι με στυλό και χαρτί προκειμένου να σημειώσω όλα τα ιστορικά γεγονότα που είτε αναφέρονται ξεκάθαρα είτε πολύ πολύ διακριτικά.  Οι σελίδες γέμιζαν και γέμιζαν. Και την επόμενη φορά που είδα το Forrest Gump, κατάφερα να προσθέσω και κάποια σημεία που είχα χάσει. Δυστυχώς, τα whereabouts αυτών των σελίδων είναι άγνωστα…

Κι αυτή πραγματικά είναι η μαγεία της ταινίας αυτής, που κάθε φορά που τη βλέπεις, ενώ περιμένεις κάποιες σκηνές, ανακαλύπτεις κάποιες άλλες.
image
Επίσης περιττό είναι να πω ότι η ερμηνεία του Tom Hanks μου τον έκανε τόσο αγαπητό που τον παρακολουθώ με συνέπεια έκτοτε, ειδικά στην full επιτιχυμένη δεκαετία των ’90s και  δεν υπολογίζω τα μέτρια φιλμ στα οποία έπαιξε τα τελευταία 5-6 χρόνια.

Για το πραγματικά υπέροχο OST της ταινίας, είχαμε ξαναμιλήσει ΕΔΩ .

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, θεωρώ μια ταινία πραγματικά καλή, όταν θα καθίσω να την ξαναδώ με ευχαρίστηση. Με αυτό το κριτήριο, το Forrest Gump  είναι για μένα μια πραγματικά απίθανη ταινία.
image
Ακόμα και τώρα που τη σκέφτομαι έχω αυτή τη γλυκιά αίσθηση που έχει κάποιος που δένεται μαζί της. Το Forrest Gump παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα μας δίδαξε την άδολη αληθινή αγάπη, τις καλές προθέσεις, την ευγένεια και τη γλυκύτητα του μέσου ανθρώπου, τη συγχώρεση, την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ασφάλεια, τον αλτρουισμό, τη στοργή και τόσα ακόμα…

Ας κλείσω αυτό το post, κι ας επιστρέψω σε αυτό το κουτί με σοκολατάκια που το λένε ζωή.

Χρόνης

Statistics
Website Counter