οτι είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε, γευτήκαμε, ζήσαμε κι έκανε τη μέρα μας καλύτερη...

Gabriel Garcia Marquez

Κάθε φορά που κάποιος διάσημος πεθαίνει, αφενός πήζουμε στα αποχαιρετηστήρια status στο FB αφετέρου στα αφιερώματα.

Όμως, ο Gabriel Garcia Marquez είναι πραγματικά ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς και θα ήθελα έτσι να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου.  


Η πρώτη μου επαφή μαζί του ήταν με το τελικά πιο αγαπημένο μου βιβλίο του, τα 100 χρόνια μοναξιά, όταν ήμουν στη Γαλλία. Ο τρόπος γραφής του, η πολυπολοκότητα των σχέσεων της οικογένειας των Μπουενδία, και γενικά όλο αυτό που αργότερα έμαθα ότι το λένε "μαγικό ρεαλισμό" με καθήλωσε.

Στη συνέχεια επιδίωξα και διάβασα και τα υπόλοιπα μυθιστορήματά του που ανήκουν στο ίδιο στυλ γραφής αλλά και τα πιο ρεαλιστικά/πολιτικά του, όπως “η περιπέτια του Μιγκέλ Λιττίν”. Παρότι το στυλ άλλαζε, ο Marquez με καθήλωνε το ίδιο.

Αργότερα, διαβάζοντας 2 βιβλία της Ιζαμπέλ Αλιέντε, έβλεπα καθαρά τις επιρροές του στη γραφή της. Από μια πρόχειρη έρευνα, είδα ότι πέραν του Νόμπελ, ο Marquez γενικότερα επηρέασε αρκετά τους συναδέλφους του και το κοινό στη Λατινική Αμερική.

Εν τέλει, θα θυμάμαι να διαβάζω τα βιβλία του ώντας φαντάρος, να ταυτίζομαι με τους ήρωές του, να ανησυχώ για τους κυνηγημένους από τη δικτατορία χαρακτήρες του, να ερωτεύομαι τις αιθέριες πρωταγωνίστριες του.

Και θα έχω πάντα και μια καλή ιδέα για δώρο…

Αν δεν είχατε την ευκαιρία, πάρ’τε ένα βιβλίο του !

Χρόνης

Sancho 003, Egg hell, Pan Pan - Six Dogs (14/4/14)

Το βράδυ της Μεγάλης Δευτέρας, που ξεκίνησε με αναποδιές, με βρήκε με εκλεκτή παρέα στο 6 Dogs για ένα live από 3 συγκροτήματα. Pan Pan, Sancho 003 και Egg hell, έλεγε το πρόγραμμα.

Κίνητρο για μένα ήταν η παρουσία των Sancho 003 (δυστυχώς δεν έχω photo), αλλά τελικά αποδείχτηκε κάτι, το οποίο διαπίστωσα αργότερα και που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού.

Αυτό που αποδείχτηκε, είναι ότι κάθε εμφάνισή μου στο 6 Dogs συνοδεύεται από μια σπουδαία ανακάλυψη. Από τους Μonovine, στους Tzoum, κι από εκεί στους 2 χθεσινούς άγνωστους παράγοντες Pan Pan και Egg hell .


Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

Πρώτοι στη σκηνή, απροσδόκητα, ανέβηκαν οι Sancho 003, ώντες όμως 2, χωρίς τον Σωτήρη Ντούβα στα τύμπανα. Ο ήχος και η ατμόσφαιρα μου θύμισαν κάτι από το live των Tzoum. Βέβαια, ο Φώτης Σιώτας στο βιολί έκανε μαγικά πράγματα.

Ομολογώ ότι κατά τη διάρκεια των κομματιών, σκεφτόμουνα πόσο πολύ έχω  συνδέσει μέσα μου τη virtuosité ενός βιολιστή αποκλειστικά σχεδόν με την κλασσική μουσική, και πόσο εκκωφαντικά με διέψευδε ο Σιώτας με κάθε του κίνηση. Η συνύπαξη ηλεκτρικής κιθάρας και βιολιού υπήρξε πανέμορφη, αν και λίγο δύσκολη για το ευρύ κοινό. Ωστόσο, ειδικά στο κλείσιμο το κοινό είχε ζεσταθεί και νομίζω ήθελε και λίγο ακόμα.


Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή οι Egg hell. Πρώτη θετική εντύπωση ήταν η παρουσία ενός τραγουδιστή στα κυβικά μου και όχι πάλι ενός λεπτού αγοριού με ιδιαίτερη γοητεία και τα γνωστά. Τα παιδιά ήταν σε καλή κατάσταση και το κοινό (που όπως αναφέρθηκε) ήταν γεμάτο από φίλους τους, τους υποδέχθηκε ζεστά.

Έχω να πω ότι όσο περνούσε η ώρα και τα κομμάτια  η 5-μελής μπάντα με κέρδιζε όλο και περισσότερο. Πολύ δεμένο σύνολο, με ωραίο στιβαρό ήχο. Διέκρινα βέβαια μέσα μου μια αντίφαση. Μου άρεσε η μουσική όταν τα decibel ανέβαιναν ενώ αντίθετα μου άρεσε πολύ η χροιά του τραγουδιστή στα χαμηλά. Επίσης, νομίζω ότι μερικές φορές τα κομμάτια τον ζορίζουν αρκετά και ίσως θα μπορούσε σε κάποια σημεία να τα απλοποιήσει κάπως (εκτός αν κάνει μαθήματα και είναι θέμα χρόνου να τα βγάζει ευκολότερα).

Με έπεισαν τόσο οι Egg hell  που αγόρασα και το cd τους και νομίζω θα τους ακολουθώ στο μέλλον. Και για να σας βάλω λίγο στο κλίμα, είχαν έναν ήχο, κάτι από National, James, κάτι τέτοιο.

Στο κλείσιμο ανέβηκε στη σκηνή ο Pan Pan μαζί με άλλους δύο συνοδοιπόρους του, ντυμένοι και οι 3 στα πορτοκαλί, όπως οι τρόφιμοι στις ομοσπονδιακές φυλακές των Η.Π.Α.

Για δεύτερη φορά, το μουσικό πλαίσιο άλλαξε. Τώρα πλέον κινούμασταν σε electro  κάποιες φορές dance φόντο. Η προφορά του Pan Pan όταν τραγουδούσε μου θύμισε κάποιες φορές τον Jens Lekman ενώ όταν “ραπάριζε” λίγο τον Κων/νο Βήτα. Γενικότερα σε τέτοιους ρυθμούς κινηθήκαμε, με ωραίες εναλλαγές και ένα κάπως πιο χορευτικό κλείσιμο που ξεσήκωσε το κοινό, ειδικά μπροστά από τη σκηνή.

Κι έτσι, περί τις 2μιση ώρες αργότερα, το live αυτό από τα 3 γκρουπ έφτασε στο τέλος. Ένα βράδυ γεμάτο εναλλαγές που ωστόσο δε μας παραξένεψαν, κι ανακαλύψεις.

Κι αν η σχέση μου με τους Sancho 003 προχώρησε λίγο παραπέρα, ξεκίνησα να βλέπω και στα κρυφά τον Pan Pan και τους Egg hell. Kι όπου μας βγάλει….

Χρόνης

Cinéphile - La Migliore Offerta (The Best Offer) - Italy (2013)

Μέχρι και την προηγούμενη Kυριακή, ήμουν σίγουρος ότι θα ξεκινούσα να μιλάω για ιταλικές ταινίες του 2013 με την πραγματικά ατέλειωτη ομορφιά του "La Grande Belezza" του Paolo Sorrentino. Όμως, ο καιρός γαρ εγγύς που θα μιλήσουμε και για αυτό το αριστούργημα.

Το σχέδιό μου αυτό ανατράπηκε αφότου ξεκίνησα να βλέπω το τελευταίο πόνημα του Giuseppe Tornatore, το οποίο εφόσον είναι ολόκληρο στην αγγλική γλώσσα με αναγκάζει να χρησιμοποιήσω τον αγγλικό του τίτλο, "The Best Offer". Μία ταινία με πρωταγωνιστή και άξονα της ταινίας τον πολυβραβευμένο και αεικίνητο Geofrrey Rush.


O Rush λοιπόν, είναι ο κύριος Oldman, ο οποίος είναι παγκοσμίου φήμης δημοπράτης, κι έχει και τον ομώνυμο οίκο δημοπρασιών. Αυστηρός, μοναχικός, άτεγκτος σε θέματα συμπεριφοράς, αυθεντία στην αναγνώριση κι αξιολόγηση έργων τέχνης. Μπορεί να ξεχωρίσει το αυθεντικό από μια πλαστογραφία.

Ο κύριος Oldman ζει μια πολυτελή ζωή, αποφεύγοντας, όμως, τους ανθρώπους και περιορίζοντας τις επαφές του στο ελάχιστο δυνατό. Δεν έχει κινητό τηλέφωνο. Σπάνια ακουμπάει κάτι με γυμνά χέρια και για αυτό έχει και μια τεράστια συλλογή από γάντια.  Το εντυπωσιακό του διαμέρισμα, διακοσμημένο υπέροχα, παραμένει συνήθως βουβό. Ο ίδιος, βρίσκει καταφύγιο στο κρυφό δωμάτιο του όπου τους τοίχους κοσμούν πάμπολλα πορτραίτα γυναικών, από μεγάλους ζωγράφους.

Την ήσυχη ζωή του έρχεται να διαταράξει μια παράξενη γόνος πλούσιας οικογένειας, η οποία, ένα χρόνο μετά το θάνατο των γονιών της, θέλει να πουλήσει τη μεγάλη συλλογή από τα έργα τέχνης και τα έπιπλά τους. Ο κύριος Oldman δέχεται να εκτιμήσει προσωπικώς τα αντικείμενα, θέτοντας ως όρο να βρεθούν από κοντά με την κυρία Claire Ibbetson. Συνεχόμενες αναποδιές, εμποδίζουν αυτή τη συνάντηση. Ο κύριος Oldman, αποφασίζει να εγκαταλείψει αλλά κάτι τελικά μέσα του τον σταματά. Η δεσποινίδα Ibbetson πάσχει από αγοραφοβία, και ο κύριος Oldman είναι διατεθειμένος να το αντιπαρέλθει, προκειμένου να γίνει η δουλειά αλλά και λόγω ενός εσωτερικού, αγνώριστου ως τώρα, ενδιαφέροντος που φτάνει σε επίπεδο εμμονής.


Ο Tornatore, ο maestro, όπως τον αποκαλούν οι Ιταλοί, έχει σκηνοθετήσει με απίστευτο τρόπο την ταινία. Οι σκηνές είναι καθαρές, η φωτογραφία υπέροχη, η παραμικρή λεπτομέρεια προσεγμένη στο έπακρο. Τα πλάνα που παίρνει, ο τρόπος, οι σκιές, οι γωνίες συνεπαίρνουν το θεατή. Δεν είναι μόνο ότι απεικονίζει έργα τέχνης, είναι πραγματικά αυτή η “σκηνοθετική ματιά” που μαγεύει. Ομολογώ, πως πρόσφατα είχα νιώσει κάτι ανάλογο και για την “La Grande Belezza”, αλλά είπαμε, οσονούπω.  Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει γράψει και το σενάριο, το οποίο είναι τρομερά προσεγμένο κι έχει μερικές γραμμές που θα συζητηθούν.

"τα συναισθήματα είναι σαν έργα τέχνης. Μπορούν να πλαστογραφηθούν και να μοιάζουν ακριβώς σαν τα αυθεντικά, αλλά είναι προιόν πλαστογραφίας. Τα πάντα μπορούν να είναι ψεύτικα: χαρά, πόνος, μίσος, ασθένεια, ίαση… ακόμα και η αγάπη"

Στο πλάι του, με μια λιτή μουσική με κλασσική, κυρίως, χροιά, γεμίζει το ηχητικό μέρος και ουσιαστικά καθοδηγεί τα συναισθήματα του θεατή, ο άλλος μεγάλος του cinema και όχι μόνο, Ennio Morricone.


Ο Geofrrey Rush αδικείται που δεν κέρδισε μια υποψηφιότητα για ένα μεγάλο βραβείο. Ότι και να πει κανείς για το πως παίζει φαντάζει λίγο. Με την ηλικία του να αποτελεί για αυτόν έναν ουσιαστικά δεσμευτικό παράγοντα, καταφέρνει στη συγκεκριμένη ταινία να σπάσει αυτά τα δεσμά και να ξανανιώσει την ίδια στιγμή που φυσιογνωμικά ακολουθεί αντίθετη πορεία (τα μαλλιά του από βαμμένα καστανά γίνονται πάλι γκρίζα).  

Στο πλάι του, ο πάντα αγαπημένος Donald Sutherland, σε έναν ακόμα μικρό αλλά ουσιαστικό δευτερεύοντα ρόλο, χρησιμοποιεί εξαιρετικά το μεγάλο του ατού, το βλέμμα του. Φυσικά, δεν μπορούμε να παραλείψουμε και την Sylvia Hoeks, στο ρόλο της Claire. Ακόμα από την ώρα που μόνο ακούμε τη φωνή της, δημιουργεί το ενδιαφέρον να τη γνωρίσουμε καλύτερα. Από την ώρα δε που μας αποκαλύπτεται στην οθόνη, καταφέρνει να μας μπερδέψει παραπάνω.


Το “The Best Offer" τελικά είναι ένα από αυτά τα φιλμ που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε μεγάλο. Μεγάλο σε όλα του. Στο σενάριο, στη σκηνοθεσία, στη μουσική, στις ερμηνείες. Είναι ένα φιλμ που θα αγαπήσει ο καθένας που αγαπά την τέχνη ή την ψυχολογία ή το suspense ή ακόμα και τις ιστορίες αγάπης.

Είναι μια ταινία που η εμμονή οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια, στα οποία η καθοδήγηση είναι σχεδόν πάντα απαραίτητη αλλά τα κίνητρα της να είναι ελεγχόμενα.

Είναι μια ταινία αγάπης κι εμπιστοσύνης, με τις δύο αυτές καταστάσεις να δοκιμάζονται συνεχώς.   

Είναι μια ταινία ψυχολογικής και όχι μόνο ανατροπής, που στο τέλος της κάθεσαι και προσπαθείς να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια σειρά, αλλά αδυνατείς.

Είναι μια ταινία που μέσα στη μεγαλοπρέπειά της απαντά ευγενικά μα πονηρά στο ερώτημα “πώς είναι να ζεις με μια γυναίκα”. “Σα να παίρνεις μέρος σε μια δημοπρασία. Δεν ξέρεις ποτέ αν η δική σου θα είναι η καλύτερη προσφορά”.

Χρόνης

The Notwist - Kong

Είναι από αυτά τα περίεργα τραγούδια που στην αρχή δεν σου γεμίζουν το αυτί και πριν συμπληρωθεί το πρώτο λεπτό πατάς το stop και ξεχνιέται από το μυαλό σου και τις λίστες σου. Εγώ αποφάσισα να το ακούσω όλο και ανταμείφθηκα.

Uptempo καθαριστική pop όπως δεν μας έχουν συνηθίσει οι Notwist και αρκετές ομοιότητες με τους αγαπημένους Belle and Sebastian. Όσο κυλάει το τραγούδι τόσο σε κερδίζει, μέχρι να φτάσει στο 3: 20 όπου το βιολί αναλαμβάνει να το απογειώσει με μια υπέροχη μελωδία. Δεν έχω ιδέα το υπόλοιπο album τι περιέχει αλλά το Kong σίγουρα θα έχει περίοπτη θέση στα ακούσματα μου για το προσεχές διάστημα

Mike Saltas

Θέατρο - Armadale

Τρίτη απόγευμα γύρω στις 7μιση. Γκάζι. Σύγχρονο θέατρο. Κουρασμένος από τη δουλειά, αλλά επιτέλους εύκαιρος για να παρακολουθήσω το αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης προσπάθειας της ομάδας “Κατά λάθος" και των συνεργατών τους, το Armadale του Wilkie Collins.

Πώς μεταφέρεται για το θέατρο ένα βιβλίο 1214 σελίδων ; Πώς μοιράζονται αυτοί οι 20 και πλέον ρόλοι σε 9 ηθοποιούς ; Πώς μπορείς να κρατήσεις το κοινό σε εγρήγορση και το ενδιαφέρον του ζωντανό σε μια παράσταση 210 λεπτών ;  Με αυτά τα ερωτήματα έφτασα στο θέατρο και με την αγωνία να ευοδόθηκε όλος αυτός ο κόπος των συντελεστών της παράστασης.

Τα πρώτα μηνύματα ήταν άκρως ενθαρρυντικά. Το πρόγραμμα της παράστασης τρομερά καλαίσθητο και πολύ προσεγμένο, να περιέχει και ολόκληρο το θεατρικό κείμενο. Η αίθουσα  ωραία, μεγάλη και γεμάτη! Ομολογώ, ότι η γεμάτη αίθουσα μου έδωσε παραπάνω ψυχολογία.

Στις 8 και τέταρτο τα φώτα σβήσανε, για να ξανανάψουν οριστικά 4 περίπου ώρες μετά (μαζί με τα 2 διαλείμματα στα οποία το κοινό ΔΕ σεβάστηκε την προκαθορισμένη διάρκειά τους). Μαζί με τα φώτα ανάψανε και τα χαμόγελα, εντός κι εκτός σκηνής. Τα χειροκροτήματα ασταμάτητα. Δικαίωση!

Τι συνέβη όμως επί σκηνής αυτό το διάστημα;
image


Για να σας βάλω λίγο στο κλίμα, στη Βικτωριανή Αγγλία, δύο άντρες, που τους ενώνει το παρελθόν και η μοίρα, δεν πρέπει να συναντηθούν, για κανένα λόγο. O Άλαν Αρμαντέιλ ζει με τη μητέρα του ήσυχος, υπό την προστασία του ιερέα της περιοχής. Ο συνωνόματος του Άλαν Αρμαντέιλ, έχει απαρνηθεί το όνομά του και υπό το παρατσούκλι Οζίας Μιντγουίντερ ζει ως τυχοδιώκτης. Οι δύο νέοι συναντώνται μέσω ενός τυχαίου γεγονότος. Ο Μιντγουίντερ μαθαίνει την ιστορία που τους ενώνει αλλά το κρατάει μυστικό για το καλό όλων. Το κοινό αυτό καλό, όμως, απειλείται από τους δόλιους σκοπούς μιας γυναίκας γύρω στα 35, που στο παρελθόν συνδεόταν με την οικογένεια των Αρμαντέιλ.

Αυτό είναι το πλαίσιο από όπου ξεκινάμε για να ζήσουμε 3μιση ώρες ανατροπών, αγωνίας, δολοπλοκίας, αγάπης, συνωμοσιών, έρωτα, μυστηρίου, αυτοθυσίας.  

Οι πολλές και διάφορες ιστορίες που αρχικά μπερδεύουν το θεατή, τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από ίνες του ίδιου ιστού μιας αράχνης, που έρχονται και δένουν όλες μαζί. Γυναίκα-αράχνη, στο κέντρο της παράστασης η κυρία Γκουίλτ, η Μαρία Κίτσου. Μια γυναίκα που η ζωή την έκανε να αδυνατεί να δει την καλοσύνη μέσα της, μια γυναίκα που σκέφτεται μόνο ιδιοτελώς, που χρησιμοποιεί ανθρώπους και καταστάσεις πάντα προς όφελος της, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών της στους άλλους. 

image


Ξεκινώντας από τα βασικά, έχουμε να κάνουμε με μια παράσταση που παρά τη μεγάλη διάρκειά της δεν κάνει “κοιλιά”. Το κείμενο είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πλατειάζει, αφού τα γεγονότα είναι ασταμάτητα.  Το κείμενο βοηθάει το θεατή να εξοικειωθεί με τους χαρακτήρες, με την πολυπλοκότητα της ιστορίας, χωρίς να κουράσει, κι όσο περνάει ο χρόνος και η ιστορία εξελίσσεται, η ένταση κλιμακώνεται και κλιμακώνεται, μέχρι το μεγάλο φινάλε.

Το προνόμιο, ο άνθρωπος που έκανε τη μεταφορά από το βιβλίο, να σκηνοθετεί την παράσταση, του έδωσε τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί το χώρο και τους ηθοποιούς του στο έπακρο. Ο Κων/νος Ασπιώτης λοιπόν, χρησιμοποιεί όσα βέλη έχει η φαρέτρα του. Η αφήγηση είναι μπλεγμένη με τη δράση με απίθανη αρμονία. Κάθε σπιθαμή του λιτού σκηνικού χρησιμοποιείται άρτια, οι τοίχοι, το πάτωμα, οι καταπακτές.  Οι 9 ηθοποιοί επί σκηνής είναι πειθαρχημένοι στο έπακρο. Τα τρικ με τις επιστολές, με το θόρυβο, με τα φώτα, με το σκηνικό που γυρίζει χρησιμοποιούνται με εξαιρετικό τρόπο.  

Χωρίς να το έχω συζητήσει, ακόμα και τα χρώματα των κουστουμιών των ηθοποιών είναι εναρμονισμένα με το χαρακτήρα του κάθε ρόλου. Όχι τυχαία για μένα, ο Άλαν και η δεσποινίς Μιλρόι φορούν λευκά, όχι τυχαία η δεσποινίς Γκoυιλτ συνέχεια μαύρα, ο Μπάσγουντ στην αρχή σκούρα και μετά το παντελόνι του τρελού, η κυρία Όλντερσο, ο ντετέκτιβ και ο δικηγόρος που απλά προωθούν τη δράση φορούν χρώματα της γης. Πραγματικά εξαιρετικά και τα 29 (αν δε κάνω λάθος) κουστούμια της παράστασης.
image


Για τις ερμηνείες, δεν υπάρχουν λόγια. Και οι 9 επί σκηνής ήταν άξιοι συγχαρητηρίων. Εκφραστικά, κινησεολογικά. Γενικότερα, η επιλογή των ηθοποιών για τον κάθε ρόλο υπήρξε πολύ πετυχημένη.

Παρότι εμφανίζεται τελευταία, πρέπει να ξεκινήσω με την Μαρία Κίτσου. Μια ερμηνεία καθηλωτική. Δόλια σε όλα της. Κατάφερε να κάνει και το πρόσωπό της ακόμα να εμπνέει δόλο, την ίδια στιγμή που με αθώα βλέμματα χειραγωγούσε κόσμο και κοσμάκη…

Στο πλάι της οι δύο Αρμαντέιλ. Ο Λάζαρος Βαρτάνης, ξένοιαστος, ενεργητικός, με την ορμή της νιότης. Προσωπικά τον θαύμασα όσες φορές μιλούσε  τόσο πειστικά με λίγο ειρωνία και κάπως πικρόχολα, δείχνοντας μια πτυχή του χαρακτήρα του Άλαν που δεν περίμενα. Ο άλλος Αρμαντέιλ ή ο Οζίας Μιντγουίντερ, ο Κων/νος Ασπιώτης,  μπαίνει στην παράσταση σαν ένας άτυχος νέος μα τελικά γίνεται ο καταλύτης της. Πολύ εκφραστικός, πολύ συναισθηματικός, με τις εντάσεις και τις υφέσεις του να είναι άψογα δοσμένες.  

Οι υπόλοιποι 6 ηθοποιοί ενσάρκωσαν πολλαπλούς ρόλους ο καθένας, κάτι τρομερά απαιτητικό και κατάφεραν να το φέρουν εις πέρας. Ξεκινώντας από τις κυρίες, η Ζωή Καραβασίλη έδωσε τη τσαχπινιά της και την ενέργειά της στην παράσταση, ενώ ακόμα και τις στιγμές που ήταν μαυροφορεμένη, ήταν πολύ καλή κινησεολογικά. Η Ελένη Κάκκαλου είχε έναν απίστευτο μονόλογο που μας κράτησε καρφωμένους πάνω της. Η Σύνθια Μπατσή νομίζω πως μας επιβλήθηκε με το παράστημά της και τις εκφράσεις της ως κυρία Όλντερσο.

Περνώντας στους κυρίους, δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από τον Μάριο Μακρόπουλο, τον απόλαυσα περισσότερο ως ντετέκτιβ, αλλά κάθε του εμφάνιση ήταν πολύ επιτυχημένη. Ο Χάρης Αττώνης είναι ένας αληθινός χαμαιλέων. Μαζί με τον κάθε ρόλο, άλλαζε χροιά, τρόπο που τόνιζε τις λέξεις, ακόμα και προφορά. Το μάτι του γυάλιζε, το βλέμμα του είχε καθαρή την τρέλλα μέσα του, ενώ δευτερόλεπτα μετά μεταμοφρωνόταν σε κάτι άλλο. Τέλος, ο Φάνης Παυλόπουλος με κέρδισε από την αρχή, με την ανάλογη στάση σώματος για κάθε ρόλο, με τη φωνή του να τρέμει ή να ακούγεται στεντόρεια.
image


Τι έχει να ζηλέψει αυτή η προσπάθεια αυτών των 15 νέων ανθρώπων, από τις παραγωγές των μεγάλων θεάτρων ;  Κουστούμια, καλές ερμηνείες, ταλέντο, υποδομή, δουλειά, γεμάτο θέατρο ;  Τιποτα ! (Μόνο στην προώθηση, ίσως και στα χρήματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.)

Αυτό, όμως που  θέλω να πω, είναι πως 15 νέοι άνθρωποι με μεράκι και ταλέντο κατάφεραν να πάρουν ένα βιβλίο (που σίγουρα δεν έχει ξαναμεταφερθεί στο θέατρο) και να κάνουν μια υπερπαραγωγή για τα δεδομένα τους.

Προσωπικά, πέραν από την ευχαρίστηση και την αληθινή ψυχαγωγία από μια τέτοια παράσταση, ένιωσα και μια δεύτερη μεγάλη χαρά για αυτά τα παιδιά, που ξέρω πόσο πολύ κουράστηκαν για να πραγματοποιήσουν την παράσταση. Και η παράταση που μάλλον παίρνει  είναι για μένα δίκαιη !

image


Κλείνοντας, το Armadale, είναι μια ιστορία όπου η μοίρα και το παρελθόν ενώνουν κάποιους ανθρώπους, αλλά που οι ίδιοι με τις πράξεις τους καλούνται να καθορίσουν το μέλλον τους. Μια ιστορία εκδίκησης, εξιλέωσης. Μια ιστορία βασισμένη σε μια πατρική δεισιδαιμονία. Μια ιστορία όπου τα πιο σκοτεινά όνειρα πραγματοποιούνται, μόνο και μόνο για να φέρουν τρόμο και αμφιβολία.  Μια ιστορία γεμάτη φιλία, έρωτα, πάθος, απόρριψη, χειραγώγηση, δόλο, με ανθρώπους αγνούς αλλά και διεφθαρμένους. Μια ιστορία που μου έφερε στο νου το πως κυλάει μια δραματική όπερα και που θα της ταίριαζε ίσως να είχε τη μουσική μιας όπερας στο βάθος.

Και σας το ξαναλέω. Το Armadale αποτελεί για μένα δικαίωση. Δικαίωση των συντελεστών, δικαίωση και των θεατών να παραστούν σε μια τόσο απαιτητική παράσταση. Κι αν θέλετε να ρισκάρετε κι εσείς με το Armadale, σας εγγυώμαι πως θα δικαιωθείτε.

Χρόνης

Τάσος Λειβαδίτης - Περιμένοντας το βράδυ

"Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ
κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα
κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα στὸν ὕπνο
ἀκοῦμε τὰ βήματα παλιῶν πνιγμένων ἢ περνοῦν μὲς
στὸν καθρέφτη πρόσωπα
ποῦ τὰ εἴδαμε κάποτε σ᾿ ἕνα δρόμο ἡ ἕνα παράθυρο
καὶ ξανάρχονται ἐπίμονα
σὰν ἕνα ἄρωμα ἀπ᾿ τὴ νιότη μᾶς – τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο
τὸ παρελθὸν ἕνα αἴνιγμα
ἡ στιγμὴ βιαστικὴ κι ἀνεξήγητη.
Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος
ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι
οἱ καγκελόπορτες τὸ βράδυ ἀνοίγουνε μ᾿ ἕνα λυγμὸ
οἱ ταχυδρόμοι ξέχασαν τὸ δρόμο
κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε
ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση

Ά, πόσα ρόδα στὸ ἡλιοβασίλεμα – τί ἔρωτες Θέε μου, τί ἡδονὲς
τί ὄνειρα,
ἂς πᾶμε τώρα νὰ ἐξαγνιστοῦμε μὲς στὴ λησμονιά.”

Χρόνης

Kylie Minogue - Sexercise

Συμπαθώ από πολύ παλιά την Kylie. Από τότε που έκανε το “i should be so lucky" κι εγώ σαν παιδί έτρωγα το lucky-cap παγωτό που είχε και δωράκια. Στη συνέχεια έκανε και το ντουέτο με τον Nick Cave κι ανέβηκε κι άλλο στην εκτίμησή μου, αλλά κι επίσης για το πολύ αγαπημένο μου Confide in me, ένα τραγούδι διαχρονικό.

Κάπου μετά τη χάσαμε όλοι για να κάνει τη δυναμική επιστροφή της με το super hit "Can’t get you out of my head”, τη λεκάνη της που κολάζει και καπουτσίνο μοναχό και την εκπληκτική της δήλωση “είτε πάω εγώ είτε στείλω μόνο τον κώλο μου το στάδιο για τη συναυλία θα γεμίσει”.

Στη συνέχεια, εκτιμήσαμε την αξιοπρεπή στάση της στη νικηφόρα μάχη της με τον καρκίνο του μαστού και την προσπάθειά της να βοηθήσει και άλλες γυναίκες.

Και να’σου τώρα, που η Kylie επιστρέφει και πάλι και το επιχειρεί με το νέο της album “Kiss me once”, βασισμένο σε pop νόρμες αλλά και στο να διεγείρει τη σεξουαλική διάθεση του κοινού. Ενδεικτικά, μερικοί τίτλοι τραγουδιών: Sexy love, Feels so good, Les sex, Sleeping with the enemy.

Και πάνω από όλα φυσικά το Sexercise,  με ένα video clip χαρά του εφήβου…

Απολαύστε

Χρόνης

Cinéphile - The Broken Circle Breakdown - 2012 - Belgium/Netherlands

Έχω καιρό να γράψω για κάποια ταινία, παρότι έχω δει αρκετές τον τελευταίο καιρό. Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός όμως να γεμίσω αυτό το κενό, με ταινίες που πραγματικά αξίζει να τις μοιραστώ μαζί σας και να ξαναδώσουμε ζωή στο blog.

Αρχή με το ολλανδικής/βέλγικης παραγωγής φιλμ, που ήταν κι υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, το The Broken Circle Breakdown, μια ιστορία γεμάτη έρωτα, πόνο και πλημμυρισμένη από μουσική country/bluegrass.
image
Το έργο είναι βασισμένο στο ομότιτλο θεατρικό του Johan Heldenbergh, ο οποίος έκανε τη μεταφορά για τη μεγάλη οθόνη, τη σκηνοθεσία αλλά και πρωταγωνιστεί στο ρόλο του Didier.

Ο Didier λοιπόν και η σύζυγός του Elise (Veerle Baetens) έζησαν ένα μεγάλο και σφοδρό έρωτα που κατέληξε σε γάμο αλλά και στη γέννηση της κόρης τους Maybelle.

Ο Didier είναι ένας μουσικός και τραγουδιστής bluegrass και ζει από συναυλίες που κάνει με το συγκρότημά του. Ονειρεύεται να ζήσει στην Αμερική και να τη γυρνάει παίζοντας τη μουσική του. Η Elise είναι μια tattoo artist ενώ και η ίδια έχει πολλά στο κορμί της. Στο συγκρότημα του Didier προστίθεται κι η  Elise με την όμορφη φωνή της κι έτσι το ζευγάρι περνάει πολύ χρόνο μαζί ευτυχισμένο.

Όμως, στα 6α γενέθλια της, η μικρή Maybelle εμφανίζει κάποια σημάδια ασθένειας. Η διάγνωση μιλά για παιδικό καρκίνο και από αυτή τη στιγμή και μετά ο παραμυθένιος έρωτας του ζευγαριού κλονίζεται.

Η συνέχεια θα σας δοθεί επί της οθόνης, χωρίς να σας το χαλάσω με παραπάνω λεπτομέρειες. 
image
Ξεκινώντας με ένα γνωστό κλισέ, η ταινία είναι ευρωπαική άρα είναι πιο ρεαλιστική και πιο ανθρώπινη. Η κατάσταση τους ζεύγους, το πάθος και οι εντάσεις μεταξύ τους είναι κυριολεκτικά βγαλμένες από τη ζωή και θα μπορούσαν να έχουν συμβεί στον οποιονδήποτε από εμάς. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και χωρίς υπερβολές.  Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι υπέροχη, με τον γνωστό γκρίζο ουρανό της δυτικής και βόρειας Ευρώπης να σπάει με αρκετές ηλιόλουστες σκηνές.

Ενδιάμεσα, η μουσική έχει έναν καθοριστικό ρόλο. Τα κομμάτια είναι τοποθετημένα κατά τέτοιον τρόπο που μου θύμισαν λίγο κατ’αναλογία το Gegen die Wand του Fatih Akin, σα να χωρίζουν την ταινία σε κεφάλαια.  Η μουσική αποτελεί την κινητήρια δύναμη του Didier, την αιτία που έφερε κοντά το ζευγάρι αλλά και την πιστή σύντροφο της οικογένειας σε όλες τις  όμορφες ή δύσκολες στιγμές. Το σκηνοθετικό τρικ η ταινία να πηγαίνει μπρος-πίσω βοηθά στην κλιμάκωση της συναισθηματικής έντασης των πρωταγωνιστών και των θεατών.
image
Ερμηνευτικά, ο Johan Heldenbergh είναι πολύ “μέσα στο ρόλο”, είτε ως σύζυγος/πατέρας είτε ως τραγουδιστής. Μου άρεσει και σα φυσιογνωμία πολύ. Η μικρή Maybelle είναι πολύ γλυκούλα και παίζει κι αυτή ωραία.

Την παράσταση όμως κλέβει δίκαια η Veerle Baetens. Είναι κυριολεκτικά καθηλωτική, τρομερά εκφραστική, ευαίσθητη και δυναμική, τραγουδάει όμορφα και κατάφερε ακόμα κι εμένα να τη θεωρήσω πολύ γοητευτική κι όμορφη (παρότι δε μου αρέσουν καθόλου τα πολλά tattoo).  Δίκαια με την ερμηνεία της κέρδισε αρκετά βραβεία, κυρίως σε διαγωνισμούς στην Ευρώπη αλλά και στα Ευρωπαικά βραβεία κινηματογράφου.
image
Κλείνοντας, το The Broken Circle Breakdown είναι μια σκληρή, σκοτεινή ρεαλιστική ερωτική ταινία, διανθισμένη με υπέροχες μουσικές, με άρτιο σενάριο και με πολύ καλές ερμηνείες. Μέσα από την ιστορία απεικονίζεται ο μεγάλος έρωτας αλλά και η καθημερινή τριβή ενός ζευγαριού που θέλει αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει το παιδί τους και το πως αυτό διαβρώνει τη σχέση τους.

Ακόμα μια φορά, ο απόλυτος αμοιβαίος έρωτας φαντάζει καταδικασμένος να έχει ένα άδοξο, ιδιαίτερα σκληρό   τέλος.  Στην πορεία της ζωής, τα όνειρα ξεφτίζουν, τα ιδανικά απομυθοποιούνται, η θρησκεία και οι πρακτικές της απαξιώνονται. Ένα παιδί, επιστέγασμα ενός έρωτα, είναι τελικά η αιτία για την πτώση του. Ο κύκλος σπάει και μαζί του χαλάνε όλα.

" Πάντα το ήξερα. Ότι ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ότι δε θα μπορούσε να κρατήσει. Ότι η ζωή δεν είναι έτσι, η ζωή δεν είναι γενναιόδωρη. Δεν πρέπει να αγαπάς κάποιον. Δεν πρέπει να εξαρτάσαι από κάποιον. Η ζωή σε φθονεί για αυτό. Σου τα παίρνει όλα και γελάει  μπροστά σου. Σε προδίδει ".

Μια ταινία που θα σας μείνει στο μυαλό για καιρό, τόσο για την πλοκή όσο και για το soundtrack που θα κοσμεί τη συλλογή σας.

Χρόνης

TV - Blue bloods

Όταν ξεκίνησε το  Blue Bloods πριν 3-μιση χρόνια φοβήθηκα ότι θα είναι ακόμα μία σειρά αμερικανικής προπαγάνδας. Ωστόσο, όταν στο cast είδα τον Tom Selleck, τον πρώην New Kid on the Block Donnie Wahlberg και την πανέμορφη κυρία που ακούει στο Bridget Moynahan, είπα να του δώσω τη γνωστή ευκαιρία των 3-6 επεισοδίων.
image
Η σειρά λαμβάνει χώρα στη Νέα Υόρκη όπου και κατοικούν οι Reagans. Μια μεγάλη οικογένεια που κατέχει πόστα σε όλες τις βαθμίδες της αστυνομίας αλλά και μια κόρη στο γραφείο του Εισαγγελέα. Μέσα από την καθημερινότητα της πόλης που δεν κοιμάται, βλέπουμε τις διαφορετικές αντιδράσεις των ανθρώπων, τις αδικίες ή μή του συστήματος, το αστυνομικό έργο, τα δικαστικά τρικ.
Ομολογώ ότι όσο το βλέπω, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι αυτή η σειρά δημιουργήθηκε κι έγινε στα πλαίσια του να στηριχτεί ψυχολογικά ο πληθυσμός της Νέας Υόρκης μετά το χτύπημα του 9/11 και τη συνεχή τρομοκρατική απειλή. Επίσης, σε αυτές τις σειρές ελοχεύει και ο κίνδυνος αγιοποίησης ή άφεσης αμαρτιών της αστυνομίας.
Όμως, ακόμα κι αν σε μερικά επεισόδια υπάρχει και η απαραίτητη προπαγάνδα, το όλο αυτό πλαίσιο δε με ενοχλεί. Κι αυτό γιατί όλη η σειρά εστιάζει κυρίως στην καθημερινή ευθύνη των αστυνομικών, στην ηθική, στην τήρηση των κανόνων/νόμων, των κανόνων συμπεριφοράς, στην αξιοπρέπεια και γενικότερα σε μια πολιτισμένη συμπεριφορά
image

Oι πρωταγωνιστές, στις διάφορες βαθμίδες, καλούνται (με την εξαίρεση συχνά-πυκνά του Donnie Wahlberg) να τιθασσεύσουν τον παρορμητισμό τους και να προσπαθήσουν να επιτύχουν αυτό που μπορούν ηθικά και νόμιμα. Πολλές φορές, καλούνται δε να πάρουν αποφάσεις ενάντια στη θέληση τους, πειθαρχώντας σε γραπτούς αλλά και άγραφους κανόνες ηθικής.
Το καλύτερο με αυτήν τη σειρά, είναι ότι όλος αυτός ο πολιτισμός, à long terme δικαιώνει τους Reagans.
Επίσης, σε κάθε επεισόδιο, στις παράλληλες ή τεμνόμενες ιστορίες των ηρώων, τίθεται ένα τέτοιο ζήτημα ηθικής, με χαρακτηριστική σκηνή τις οικογενειάκες συζητήσεις με την επιχειρηματολογία και για τις δύο πλευρές, να τροφοδοτούν τη σκέψη
Προσωπικά μου θυμίζει αρκετά σε πολλές στιγμές τα ηθικά διλήμματα που αντιμετώπιζαν στο Law and Order κυρίως τις σεζόν που πρωταγωνιστούσε ο Sam Waterston. 
image
Κλείνονταςτο Blue Bloods δεν είναι η συνηθισμένη αστυνομική σειρά. Είναι πολυεπίπεδη, μας δείχνει πως αντιμετωπίζεται μια σύλληψη ή ένα περιστατικό από τον αστυνομικό που παρίσταται στο συμβάν μέχρι και τον Αρχηγό της Αστυνομίας και το Δήμαρχο της Νέας ΥόρκηςΜια σειρά που κάνει μια ρεαλιστική παρουσιάση της ζωής, δίνοντας μας όμως και μια εικόνα μέσα από τη δεοντολογική προσέγγισή της
Μια σειρά που με την ποιότητά της και με τα καθημερινά μηνύματα που περνάει με έχει κερδίσει και την παρακολουθώ με συνέπεια τα τελευταία 3μιση χρόνια. Ελπίζω να αρέσει και σε σας
Χρόνης

Νέες σειρές 2014

Το 2014 τηλεοπτικά ήρθε αρκετά δυναμικά. Πολλές οι νέες σειρές, αρκετές αυτές που μου αρέσουν ήδη αρκετά
Καταρχήν, στους πρώτους αυτούς μήνες του 2014 διόρθωσα την περσινή μου αβλεψία και ξεκίνησα να παρακολουθώ το Banshee. Μια σειρά αρκετά σκληρή, με έναν πρώην κατάδικο να υποδύεται το σερίφη της ομώνυμης πόλης, που ελέγχεται από έναν πλούσιο επιχειρηματία  με νόμιμες και μη δραστηριότητες. Εξαιρετική η πρώτη σεζόν και μόλις ξεκίνησε και η δεύτερη ! 
Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε και για τις περσινές επιτυχίες στο χώρο του θρίλερ, το Bates motel και το Hannibal
Όμως, είχαμε και αρκετές σειρές που ξεκίνησαν λίγο μετά τα χριστούγεννα. Από αυτές ξεχώρισα μερικές
Αρχικά, το BBC μας μεταφέρει στην Καραιβική, την εποχή των πειρατών με το Black Sails. Ο Φλιντ, ο Τζον Σίλβερ και άλλοι γνωστοί χαρακτήρες συναντώνται στο νησί που έχουν ως βάση οι πειρατές, και προσπαθούν να ανασυνταχτούν και να κυνηγήσουν την ισπανική γαλέρα που κουβαλάει αμύθητα πλούτη κι ακούει στο όνομα Urca de Lima. Καλογυρισμένη, με ωραία πλάνα και υποσχόμενη αρκετά μετά τα πρώτα επεισόδια.

Παραγωγή του BBC είναι και το The  Musketeers. Η γνωστή παρέα των τριών (Άθως, Πόρθος, Άραμις) συναντά τον ΝτΑρτανιάν και ως σωματοφύλακες λοιπόν καλούνται να υπερασπιστούν τη δικαιοσύνη και τον βασιλιά, ενάντια στους εχθρούς, εξωτερικούς κι εσωτερικούςΑυτοτελή τα επεισόδια, ωραίο το κλίμα και τα κουστούμια, ευχάριστο σε γενικές γραμμές
         
Στη sci-fi πλευρά, έχουμεκαινούριες παραγωγές. Πιο προχωρημένο το Helix, που μετράει ήδη αρκετά επεισόδια. Σε μια υπόγεια βάση στον αρκτικό κύκλο όπου γίνονται φαρμακευτικές έρευνες, υπάρχει ένα κρούσμα από έναν καινούριο ιό και το CDC καλείται να πάει να βοηθήσει στην εύρευση θεραπείας. Όμως, τα μυστικά που κρύβει η βάση αλλά και οι συμμετέχοντες στην έρευνα κάνουν την κατάσταση περίπλοκηΜια σειρά με πολύ αγωνία και με συνεχείς ανατροπές

Η δεύτερη σειρά είναι το The After με μόλις ένα επεισόδιο προς το παρόν. Ξαφνικά τα πάντα στον κόσμο σταματάνε, δεν υπάρχει ρεύμα και χάος δημιουργείται, μια ομάδα ανθρώπων που τυχαία βρέθηκαν μαζί καλέιται να επιβιώσει. Το κλείσιμο του πρώτου επεισοδίου αποδεικνύεται κλειδί και θα μας δείξει αν τελικά θα είναι ο λόγος για να δούμε ή για να αποφύγουμε τη σειρά
Τρίτη σειρά, σε πιο action πλαίσιο είναι το Intelligence. Ένας κομμάντο της δύναμης Δέλτα δέχεται να βάλουν στο κεφάλι του ένα microchip προκειμένου να έχει συνεχώς όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται, ναχακάρει" κάμερες και κεραίες κινητής τηλεφωνίας κι έτσι γίνεται το πιο πολύτιμο εργαλείο των υπηρεσιών πληροφοριών και κατασκοπείας των Η.Π.Α. Μέσα από τα αυτοτελή και γεμάτα δράση επεισόδια, έχουμε και την εξέλιξη των σχέσεων των πρωταγωνιστών αλλά και διάφορα ερωτήματα όσον αφορά στην εφαρμογή της τεχνολογίας σήμερα

Κλείνουμε με δύο σειρές που εκτυλίσσονται στην αμερικανική επαρχεία. Μικρή αναφορά στο The Red Road, που λαμβάνει χώρα σε μια μικρή πόλη που κατοικείται από λευκούς αλλά και Ινδιάνους, με την ένταση μεταξύ τους να είναι μεγάλη. Ναρκωτικά, μυστικά και χαρακτήρες με ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση διαμορφώουν ένα περίεργο ψηφιδωτό. Ενδιαφέρον το πρώτο επεισόδιο
Όμως, αν μιλάμε για μία σειρά που ξεκίνησε μέσα στο 2014, αυτή δεν πρέπει να είναι άλλη από το True Detective. O Woody Harrelson είναι ένας ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών στην αμερικάνικη επαρχεία και με τον νέο του συνεργάτη (που δεν είναι από την περιοχή) τον Matthew McConaghey, πρέπει να εξιχνιάσουν έναν ειδεχθή φόνο μια νεαρής κοπέλας. Τα στοιχεία λίγα, τα μυστικά στην επαρχία πολλά, η νοοτροπία δύσκοληοισυνεργάτες σχετικά αταίριαστοι. Η σειρά είναι γυρισμένη λες μόνο με χαμηλό ήλιο. Ο McConaghey, υποδύεται έναν πολύ ενδιαφέρον τύπο με σκοτεινό παρελθόν και ιδέες που φαντάζουν ριζοσπάστικές για την περιοχή που μένει. Ο Woody προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ δουλειάς, οικογένειας και του καινούριου συνεργάτη που δεν καταλαβαίνειΜία αστυνομική σειρά χαρακτήρων, αργή αλλά με εξαιρετικούς διαλόγους, θολη ατομόσφαιρα, ωραίο soundtrack και πολύ καλές ερμηνείες. Κι όπως είπε και ο φίλος μου ο Αντώνηςθα γίνει κλασσική “…

Αυτα τα πολλά για τώρα, let the download begin ! 
Χρόνης

Βραβεία Όσκαρ 2014

Σε 12-13 περίπου ώρες θα ξεκινήσει και η φετινή τελετή για την απονομή των 86ων βραβείων Όσκαρ.

Την αποψινή τελετή θα παρουσιάσει η πολύ αγαπητή στο αμερικανικό κοινό υπερβολική για μένα, Ellen DeGeneres.

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά θα σας δώσω τις προβλέψεις μου αλλά και τις ελπίδες μου για την αποψινή τελετή. Νομίζω ότι η κοινή γνώμη κατά πολύ, έχει ήδη απονείμει τα βραβεία για φέτος και αυτό που θα καθίσουμε να δούμε είναι αν η επιτροπή θα τους κάνει το χατίρι ή αν θα προσπαθήσει να είναι πιο αντικειμενική.

Για να δούμε λοιπόν τις βασικές κατηγορίες μία προς μία:

image

Ξεκινόντας από τις κυρίες, για το Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου όλοι μιλούσαν για ακόμα μία επικράτηση της Meryl Streep, φαίνεται όμως πως τελικά στη στροφή η Kate Blanchett θα κάνει την προσπέραση και θα φύγει με το αγαλματάκι στο χέρι. Τα φιλιά μου στη Sandra Bullock

Επιθυμία: Kate Blanchett (Blue Jasmine) - Πρόβλεψη: Kate Blanchett (Blue Jasmine)

image

Στο Β’ Γυναικείο ρόλο, οι στοιχηματικές εταιρείες δίνουν φαβορί τη νεαρή Lupita Nyong’o για το 12 Years A Slave, ενώ τα media έχουν σαφή προτίμηση προς το νέο χρυσό κορίτσι του Hollywood, την Jennifer Lawrence που ήταν πολύ καλή στο American Hustle. Επειδή η ταινία της δεν αξίζει την τόση προβολή και για να μη φύγουν οι συντελεστές στεναχωρημένοι, βλέπω την Jennifer να παίρνει δεύτερο συνεχόμενο αγαλματάκι. Αγαπώ την Julia Robers και τιμώ την υποψηφιότητά της…

Επιθυμία: Julia Robers (August) - Πρόβλεψη: Jennifer Lawrence (American Hustle)

image

Στους αντρικούς ρόλους τα πράγματα ως συνήθως είναι πάντα πιο δύσκολα. Φαβορί όπως ο Tom Hanks κι ο Robert Redford “μείναν’ στην απ’έξω”. Ο Christian Bale δυστυχώς δε θα πάρει Όσκαρ, ενώ η μεγάλη μάχη θα γίνει μεταξύ του καταπλητικού στο Dallas Buyers Club, Matthew McConaghey και του μεγάλου Leonardo Di Caprio.

Επιθυμία: Leonardo Di Caprio (The Wolf of Wall Street) - Πρόβλεψη: Matthew McConaghey (Dallas Buyers Club)

image

Για το Β’ αντρικό ρόλο, νομίζω τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα και ο Jared Leto θα επιδιώξει να κάνει κάτι σπάνιο, αφού αν πάρει το αγαλματάκι και ο McConaghey, θα κάνουν το (α λα φόρμουλα 1) 1-2. Μικρή έκπληξη ίσως θα μπορούσε να γίνει μόνο από τον Jonah Hill.

Επιθυμία: Jared Leto (Dallas Buyers Club) - Πρόβλεψη: Jared Leto (Dallas Buyers Club)

image

Στις κατηγορίες σεναρίου, μακράν καλύτερα των άλλων το 12 Years A Slave για το διασκευασμένο σενάριο και το Her για το πρωτότυπο σενάριο.

Καλύτερο animation για φέτος το super επιτυχημένο Frozen

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία με διαφορά το αριστούργημα του Paolo Sorrentino, που δικαιολογεί τον τίτλο του στο ακέραιο όντας η τέλεια ομορφιά, La Grande Belezza. Ίσως θα μπορούσε να έχει προταθεί και για καλύτερη ταινία, σίγουρα θα το άξιζε.

image

Κλείνουμε με τις δύο πλέον σημαντικές κατηγορίες. Στη σκηνοθεσία έχουμε να ανταγωνίζονται 5 πολύ σημαντικοί σκηνοθέτες. Πάντα σέβομαι τον Scorsese, πάντα με συγκινεί ο Alexander Pane, πολύ ταλαντούχος ο McQueen, αλλά μεγάλο φαβορί για φέτος είναι ο Alfonso Cuaron  για το Gravity και νομίζω έπαιξε καλύτερα με την εικόνα από όλους.

Επιθυμία: Paolo Sorrentino (La Grande Belezza - εκτός συναγωνισμού) - Πρόβλεψη: Alfonso Cuaron (Gravity)

image

Τέλος, στη διευρυμένη κατηγορία καλύτερης ταινίας νομίζω υπάρχει δικαιοσύνη. Όμως δεν μπορώ να φανταστώ να το κερδίζει είτε το Gravity είτε το American Hustle είτε ακόμα και το Dallas Buyers Club. Διά της ατόπου απαγωγής λοιπόν, καταλήγουμε πως μεγάλος νικητής για φέτος θα είναι πιθανότατα το 12 Years A Slave, που προσωπικά θεωρώ καλύτερο από τα άλλα αλλά όχι και κάτι το τρομερό.

Επιθυμία: La Grande Belezza (εκτός συναγωνισμού) - Πρόβλεψη: 12 Years A Slave

image

Καλό ξενύχτι απόψε !

Χρόνης

Elbow - Fly boy blue / Lunette

Στην αρχή νόμιζα ότι θα πεταχτεί από κάποια γωνιά ο Manu Chao για να τραγουδήσει. Μετά άκουσα τη χαλαρωτική φωνή του Guy Garvey και ήρθα στα ίσια μου. Όταν άρχισε δε η κιθάρα του Mark Potter να μου θυμίζει αγαπημένο Chris Rea να κάνει εισαγωγή το Auberge ησύχασα εντελώς.

Οι Elbow επιστρέφουν και από το πρώτο δείγμα είναι σίγουρο ότι θα είναι πολύ προσεγμένη παραγωγή ( όπως συνηθίζουν άλλωστε) με ξεκάθαρη ακουστική των οργάνων και το γνωστό συναίσθημα που τους διακρίνει. Αναμονή ως τον Μάρτιο για τα περαιτέρω.

Mike Saltas

τα albums που γουστάρω - Μάνος Χατζιδάκις - Τα τραγούδια της αμαρτίας

Ο αγαπημένος μου και ίσως μεγαλύτερος έλληνας συνθέτης, έφυγε από κοντά μας το 1994, έχοντας σίγουρα πολλά να δώσει τόσο με τη μουσική του όσο κυρίως με το λόγο του και τις απόψεις του στην ελληνική κοινωνία
Στο μουσικό μέρος, λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Μάνου, δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο album, μια σειρά από μελωποιημένα ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου από τον Χατζιδάκι, που μείνανε ανολοκλήρωτα και με τα οποία ασχολούνταν τατελευταία χρόνια της ζωής του
Στο δίσκο υπάρχουν 17 κομμάτια, 15 με στίχους και δύο ορχηστρικά, συν ένα ακόμα  τιςΤύψεις”, που υπάρχει μια δεύτερη φορά στο τέλος του δίσκου αλλά με τον ίδιο τον Χατζιδάκι να το ερμηνεύει.  
Μην έχοντας ολοκληρωμένη την ενορχήστρωση και θέλοντας να τονιστούν τα ποιήματα του Χριστιανόπουλου, τα τραγούδια αποδίδονται στην απλούστερη τους μορφήαποτελούμενα από πιάνο και φωνήΣτο πιάνο, λιτή, εκφραστική και χωρίς υπερβολές η Ντόρα Μπακοπούλου και στη φωνή ο Ανδρέας Καρακότας. Είναι κρίμα που δεν έχουμε την πλήρη μορφή των κομματιών, γνωρίζοντας το πόσο γεμάτες και όμορφες ενορχηστρώσεις έκανε ο Χατζιδάκις
Ο δίσκος έχει μια αξιοθαύμαστη ομοιογένεια. Τα ποιήματα του Χριστιανόπουλου είναι διαλεγμένα να αποτυπώσουν την απόγνωσή του, τον ανολοκλήρωτο πόθο, τον βαθύ έρωτα, τον κοινωνικό αποκλεισμό των ομοφυλόφιλων, τις ευαισθησίες και την αίσθηση του κυνηγημένου, ενώ ταυτόχρονα διαγράφουν και μια πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Πολλοί στίχοι του μένουν αποτυπωμένοι στο νου και αποδίδουν στο απόλυτο βαθιά συναισθήματαΗ λέξηαμαρτία" δεν αναφέρεται ποτέ, αλλά υποννοείται συνεχώς. Ο έρωτας του ομοφυλόφιλου άνδρα είναιγεμάτος ενοχές, είναι στιγματισμένος, είναι θαλεγε κανείς καταραμένος/καταδικασμένος

Ερμηνευτικά, οι δύο συντελεστές του δίσκου καταφέρνουν να αποδώσουν όλα αυτά τα συναισθήματα και τις ψυχικές εντάσεις. Η Μπακοπούλου είναι εναρμονισμένη με την ψυχική διάθεση των στίχων, ενώ ακολουθεί πιστά την πρωτότυπη μελωδία, δίνοντάς μας μια αίσθηση από το παίξιμο του Χατζιδάκι. Ταυτόχρονα, ο Ανδρέας Καρακότας νομίζω πως σε ένα μεγάλο βαθμό καταφέρνει να αποδώσει τη συναισθηματική φόρτιση του ποιητή. Ομολογώ, πως θα μου άρεσε σε μερικά κομμάτια να υπήρχε μια ερμηνεία από έναν πιο βαθύφωνο τραγουδιστή.
Προσωπικά, σε αυτόν τον δίσκο βρίσκω μερικά από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια του Χατζιδάκι. Τονυχτερινό”, η απόγνωση στηνενός λεπτού σιγή, η εκπληκτικήανταλλαγή" κορμιού και μοναξιάς, ο βασανιστικός και γλυκά σκληρόςέρωτας" ξεχωρίζουν.
 Τελικά, έστω και μετά θάνατον, ο Μάνος Χατζιδάκις κατάφερε να μας δώσει ακόμα ένα σύνολο κομματιών που μπορεί να μας συγκλονίσει. Κι όπως είπε και ο ίδιος όταν προετοίμαζε το δίσκοΘεέ μου, πόση αμαρτία μπορεί να έχει μια πόλη που έχει τόσες εκκλησίες…”
Χρόνης

Κινηματογράφος - About time - UK (2013)

To blog είχε πάρει ένα διάλλειμα από τον εαυτό του, ένεκα της Αφροδίτης στον Ερμή που επηράζει τους Διδύμους, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ξαναβρήκα το ρυθμό μου όσον αφορά στη παρακολούθηση ταινιών και σειρών. Κάπως έτσι, τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχω δει πάνω από 30 ταινίες, εστιάζοντας κυρίως σε αυτές που θα διεκδικήσουν τα φετινά βραβεία Όσκαρ.
Μέσα από όλες αυτές τις ταινίες, ξεχώρισε και ήρθε να σταθεί (από πλευράς αισιοδοξίας και οπτικής) δίπλα στη “Ζωή του Walter Mitty” , η βρετανική κομεντί "About time" με τον Domhnall Gleeson, τη Rachel McAdams και τον πολύ αγαπημένο μου Bill Nighy
Tim (Gleeson) είναι ένας έφηβος που ζει με την οικογένειά του, λατρεύει την αδερφή του, παίζει ping-pong με τον πατέρα του (Nighy), αλλά είναι λίγο δειλός όσον αφορά στις σχέσεις του με το άλλο φύλο και γενικά αρκετά ήρεμος. Μια μέρα, ο  πατέρας του τον καλεί στο σαλόνι για να του αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό των ανδρών της οικογένειας. Εκεί του λέει, ότι αν μπει σε ένα κλειστό χώρο και σφίξει τις γροθιές του, μπορεί να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. O μικρός στην αρχή γελάει αλλά τελικά μια δοκιμή τον πείθει. Μοναδικός όρος από τον πατέρα του, να χρησιμοποιεί αυτό το “προσόν” μόνο για να κάνει τη ζωή του ομορφότερη
Εκεί ξεκινάει η περιπέτεια στη ζωή του Tim. Άβολες ή λάθος στιγμές διορθώνονται με ένα απλό ταξιδάκι στο χρόνο, αφού ο πρωταγωνιστής μας τις ξαναζεί και ξέρει πως να αποφύγει τυχόν κακοτοπιές.  Στην πορεία έρχεται αντιμέτωπος με τον έρωτά του για την Mary (Rachel McAdams), για την οποία κάνει τα πάντα για να την κερδίσει . Στο πλάι του πάντα κι ο πατέρας του, σε ρόλο σοφού “συμβουλάτορα” .

Γλυκά κυλάει το υπόλοιπο της ταινίας. Αισιόδοξα, με χιούμορ, χωρίς υπερβολές και πάνω από όλα ανθρώπινα. Με τους τρεις πρωταγωνιστές να δίνουν πολύ ωραίες ερμηνείες, με ωραία σκηνικά και σκηνές με ρεαλιστική φωτογραφία και με κλειδί το υπέροχο soundtrack της ταινίας, με επιλεγμένα κομμάτια να μπαίνουν σε καθοριστικά σημεία. Ξεχωρίζουν το Il Mondo, το Friday i’m in love και το Into my arms. Τη σκηνοθεσία και το σενάριο τα υπογράφει ο Richard Curtis, σκηνοθέτης του Love Actually και του The Boat that Rocked
Ερμηνευτικά και οι 3 πρωταγωνιστείς βγάζουν μια γλυκύτητα, ώρες-ώρες μια αθωότητα. Πολύ ωραία και η χημεία μεταξύ Gleeson και McAdams, που από ένα σημείο και μετά παίρνει την ταινία στην πλάτη της. Ξεχωριστός για μένα ο Bill Nighy, που όσες φορές εμφανίζεται είναι  καταλυτικός.  
Γενικότερα μια ταινία που μέσα από αυτήν την απίθανη συνθήκη του “ταξιδιού στο χρόνο” προσπαθεί και τελικά καταφέρνει να περάσει μια ολόκληρη στάση ζωής. Η ψυχραιμία και η οπτιμιστική στάση, η αίσθηση ότι κάθε στιγμή δεν ξανάρχεται και άρα οφείλουμε να απομυζούμε ότι μπορούμε από αυτήν, μπορούν τελικά να κάνουν την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου πολύ ομορφότερη. 
Άλλωστε, δεν μπορούμε να ταξιδεύουμε στο χρόνο και να αλλάζουμε λάθη μας ή απρόσμενες καταστάσεις, μπορούμε όμως να ζούμε με αυτά και να συνεχίζουμε την πορεία μας με χαμόγελο. Νομίζω αυτό τελικά κερδίζει ο πρωταγωνιστής μας. Καταφέρνει να εστιάσει στις μικρές όμορφες λεπτομέρειες της ζωής που αν τις προσέξουμε, κάνουν τη διαφορά, αντιμετωπίζοντας τα όποια προβλήματα σε όση σοβαρότητα τους πρέπει, χωρίς όμως πανικό. 
Κλείνοντας, όσο ξανασκέφτομαι την ταινία, θυμάμαι μερικές υπέροχες σκηνές, τη γλυκύτητα των χαρακτήρων, τη φωτεινή (κυρίως) φωτογραφία, τις μουσικές αλλά κυρίως αυτήν την αίσθηση που αφήνει στο τέλος, μια αίσθηση γλυκιάς αναπόλησης, ζεστασιάς, ηρεμίας, αισιοδοξίας. 

Αν θέλετε να αισθανθείτε έτσι, απλά δείτε το !
Χρόνης

Gene Clark - Some misunderstanding

Το συγκεκριμένο τραγούδι το άκουσα από μια διασκευή του 2009 από τους Soulsavers με τη φωνή του Mark Lanegan να το συνοδεύει. Ψάχνοντας έμαθα ότι είναι μέρος της προσωπικής δουλειάς του Gene Clark – No Other του 1974.

Ιδρυτικό μέλος ο ίδιος των Byrds ,του πολύ David Crosby, και βασικός συνθέτης του group μέχρι το 1966.

Η πορεία και η επιρροή του στην Αμερικάνικη folk/rock σκηνή ήταν μεγάλη, όμως το No Other « θάφτηκε » από τους μουσικοκριτικούς και ήταν παταγώδης η εμπορική του αποτυχία. Ομολογώ ότι η έκπληξη από αυτή την ανακάλυψη ήταν μεγάλη μιας και μόνο το Some Misunderstanding να ακούσει κανείς θα απορήσει πως δεν έχει γίνει αμέσως από τα αγαπημένα του .

Φοβερή ενορχήστρωση και μελωδία που παντρεύει αρμονικά το βιολί , το πιάνο, το σαξόφωνο. Τα εκπληκτικά γυναικεία gospel back vocals που μαγεύουν και δίνουν το κατευόδιο στην κιθάρα που με περισσή δεξιοτεχνία σβήνει και μας αποχαιρετά. Ένα τραγούδι κάθαρσης και ελπίδας, ένα γεμάτο και χορταστικό οκτάλεπτο που δεν θα αφήσει κανένα αυτί απογοητευμένο.

Σίγουρα η ιστορία της μουσικής χρωστάει στον Gene Clark μια συγγνώμη για την όποια παρεξήγηση.

Mike Saltas

Statistics
Website Counter